Nagrody dla pracowników kontrahentów nie korzystają ze zwolnienia dla sprzedaży premiowej

Przedmiotem rozstrzygnięcia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 28 maja 2026 r., nr 0114-KDIP3-1.4011.398.2026.1.AK były skutki w PIT przekazywania nagród pracownikom kontrahentów (dystrybutorów) w ramach programu promocyjnego. 

Okoliczności sprawy 

Spółka dystrybuująca m.in. produkty lecznicze, wyroby medyczne i środki ochrony roślin organizuje program promocyjny, który planuje rozszerzyć na pracowników swoich kontrahentów (dystrybutorów). Za sprzedaż produktów spółki zrealizowaną na danym obszarze pracownik dystrybutora otrzymuje punkty, które następnie może wymienić na nagrody o charakterze indywidualnym, w tym karty przedpłacone. Jednorazowe zasilenie karty może, ale nie musi przekraczać 2000 zł. Program może być obsługiwany bezpośrednio przez spółkę albo przez zewnętrzną agencję, która nabywa i wydaje nagrody, przy czym ekonomiczny ciężar nagród zawsze ponosi spółka. Nagrody nie są otrzymywane przez pracowników kontrahentów w związku z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą. 

Stanowisko organu 

Organ uznał stanowisko spółki za częściowo prawidłowe, a częściowo nieprawidłowe. Co do momentu powstania przychodu zgodził się ze spółką - samo przyznanie punktów ma charakter techniczno-rozliczeniowy i nie stanowi definitywnego przysporzenia, a przychód powstaje dopiero w chwili wymiany punktów na nagrodę (np. zasilenia karty przedpłaconej), gdy uczestnik uzyskuje realną, swobodnie dostępną korzyść. 

Kluczowa i niekorzystna część rozstrzygnięcia dotyczy kwalifikacji nagród. Organ nie podzielił stanowiska, że nagrody dla pracowników kontrahentów są nagrodami związanymi ze sprzedażą premiową w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 68 ustawy o PIT. Przyjął – powołując się na utrwaloną linię orzeczniczą NSA (m.in. wyroki II FSK 1759/14, II FSK 2505/18, II FSK 2512/18 i II FSK 123/19) – że zwolnienie obejmuje wyłącznie nagrody wydawane nabywcy (kupującemu) towaru lub usługi, a decydujące jest wystąpienie samej sprzedaży oraz związku między tą sprzedażą a nagrodą. W analizowanym programie sprzedaż premiowanych produktów następuje między spółką a dystrybutorem (kontrahentem), a nie między spółką a jego pracownikami; pracownicy nie są nabywcami, lecz jedynie osobami wpływającymi na sprzedaż. Program nie stanowi więc „sprzedaży premiowej”, a zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 68 ustawy o PIT (ani zryczałtowane 10% z art. 30 ust. 1 pkt 2) nie znajduje zastosowania. 

W konsekwencji nagrody dla pracowników kontrahentów stanowią przychód z innych źródeł (art. 20 ust. 1 ustawy o PIT), opodatkowany według skali podatkowej – niezależnie od tego, czy wartość pojedynczej nagrody przekracza 2000 zł. Nie powstają więc obowiązki płatnika w zakresie poboru zryczałtowanego podatku; spółka ma natomiast obowiązki informacyjne z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT (informacja PIT-11). Co do roli agencji organ zgodził się ze spółką: o tym, kto jest płatnikiem (a tu – podmiotem obowiązanym informacyjnie), decyduje to, który podmiot faktycznie wydaje nagrodę, a nie kto ponosi jej ekonomiczny ciężar. Jeżeli nagrody nabywa i wydaje agencja, to na niej spoczywają te obowiązki; jeżeli robi to spółka – obciążają one spółkę. 

Komentarz 

Rozstrzygnięcie jest istotnym sygnałem dla organizatorów programów motywacyjnych adresowanych nie do nabywców, lecz do osób wpływających na sprzedaż (pracowników dystrybutorów, przedstawicieli handlowych). Mimo że zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 68 ustawy o PIT ma charakter przedmiotowy, organ – zgodnie z linią NSA – odczytuje je wąsko: premiowana musi być sama sprzedaż wobec jej strony (kupującego), a nie aktywność osoby trzeciej doprowadzająca do sprzedaży.