Przychody z reklam wyświetlanych przy treściach w sieci to nie zawsze działalność gospodarcza

W interpretacji indywidualnej z 23 października 2026 r., nr 0115-KDWT.4011.370.2026.2.JŁR Dyrektor KIS zakwalifikował wpływy z programów monetyzacyjnych platform, związane z automatycznym wyświetlaniem reklam przy treściach, do źródła przychodu z najmu i umów podobnych. Organ uznał, że w opisanym stanie faktycznym nie jest to działalność gospodarcza, a przychód podlega ryczałtowi według stawek 8,5% do 100 tys. zł i 12,5% od nadwyżki. Rozstrzygnięcie wynika jednak z szczególnych okoliczności, które trudno przenieść na twórców prowadzących działalność w sposób zawodowy.

Monetyzacja treści jest dla wielu twórców naturalnym etapem rozwoju profilu. Platformy zapewniają udział w przychodach z reklam, które wyświetlają przy materiałach, a użytkownik nie musi w tym celu zawierać umów z reklamodawcami. Jak pisaliśmy w poprzednich artykułach, kwalifikacja takich wpływów bywa różna w zależności od modelu współpracy. Omawiana interpretacja dotyczy sytuacji, w której organ odmówił uznania ich za przychód z działalności gospodarczej.

Stan faktyczny

Z wnioskiem wystąpił polski rezydent podatkowy zatrudniony na etacie, który dodatkowo świadczy usługi DJ w ramach działalności nierejestrowanej. Od kilku lat prowadzi fanpage i kanały w mediach społecznościowych, publikując materiały dotyczące bieżących wydarzeń społecznych i politycznych, niezwiązane z działalnością DJ. Przychody z reklam zaczął uzyskiwać dopiero w 2026 r., gdy część materiałów osiągnęła wysoką popularność. Kwoty są zmienne i zależą od liczby wyświetleń, zainteresowania użytkowników oraz algorytmów platform.

Wnioskodawca nie zawiera umów z reklamodawcami, nie wybiera reklam ani nie ustala stawek, a reklamy dobierają i emitują platformy. Korzysta ze standardowych programów monetyzacyjnych, których regulaminy zaakceptował. Podkreślał, że nie publikuje materiałów w celu uzyskiwania przychodów z reklam, tylko w związku z działalnością publiczną i polityczną, aby zwiększać zasięg i rozpoznawalność. Treści zamieszczałby także wtedy, gdy nie byłoby wynagrodzenia. Samodzielnie decyduje o tematyce, częstotliwości i terminach publikacji, nie zobowiązuje się wobec platform ani reklamodawców do żadnych wyników i nie odpowiada za skuteczność reklam. Pytał o trzy kwestie: czy przychody należy zakwalifikować do źródła z najmu, czy podlegają ryczałtowi 8,5 i 12,5%, oraz czy nie łączy się ich z przychodami z działalności nierejestrowanej DJ.

Rozstrzygnięcie organu

Dyrektor KIS uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe w całości. W pierwszej kolejności ocenił, że okoliczności sprawy nie wskazują na działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o PIT. Działalność zarobkowa to bowiem zespół działań podejmowanych w celu osiągania dochodu, a nie pojedyncze zachowania, które przypadkowo przynoszą zysk. W opisanej sytuacji publikowanie treści miało swoje źródło w aktywności publicznej, a nie w zamiarze zarabiania na reklamach.

Organ wykluczył także kwalifikację do praw majątkowych, ponieważ wnioskodawca nie jest autorem ani współautorem wyświetlanych reklam, a dobór treści reklamowych leży po stronie operatora platformy. Przychód zaliczył do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, jako wynikający z umowy o charakterze podobnym do najmu lub dzierżawy. Celem takiej umowy jest wyrażenie zgody na wyświetlanie reklam przy materiałach w zamian za udział w przychodach z reklam.

Skoro przychody należą do tego źródła, mogą być opodatkowane ryczałtem według art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, czyli 8,5% do 100 tys. zł i 12,5% od nadwyżki. Organ odrzucił też potraktowanie ich jako przychodów z działalności nierejestrowanej, więc nie łączy się ich z przychodami z usług DJ.

Granice tego rozstrzygnięcia

Najważniejsze dla twórców jest to, że interpretacja opiera się niemal wyłącznie na okolicznościach przedstawionych przez wnioskodawcę. Znaczenie miały deklaracje o braku celu zarobkowego, o publikowaniu materiałów niezależnie od wynagrodzenia, o braku jakichkolwiek zobowiązań wobec platform i o tym, że przychody pojawiły się dopiero po latach prowadzenia profili.

Dla profesjonalnych influencerów taki obraz jest rzadko osiągalny. Twórca, który zaplanował profil jako źródło dochodu, tworzy treści w celu zwiększania zasięgów lub współpracuje z agencją, najprawdopodobniej będzie uznany za osobę prowadzącą działalność, z czym wiążą się inne zasady rozliczeń. Tak było w sprawie streamera otrzymującego wynagrodzenie bezpośrednio od platformy w ramach programu nagród, który prowadził działalność gospodarczą, a organ uznał płatności za jej przychód. Różnica nie wynika z samego charakteru wpływów, tylko z motywacji, organizacji działań i modelu współpracy.

Wnioski

Interpretacja pokazuje, że przychody z automatycznie wyświetlanych reklam nie muszą być zawsze rozliczane jako dochód z działalności, jeśli twórca nie działa w celu zarobkowym i nie spełnia pozostałych przesłanek definicji. Dla osób, które dopiero zaczynają zarabiać na treściach, które tworzyły z innych powodów, może to oznaczać prostszy sposób opodatkowania, ale tylko pod warunkiem, że ich sytuacja faktycznie odpowiada opisanej we wniosku. Twórcy powinni szczególnie uważnie ocenić, czy z czasem aktywność nie nabiera cech działalności, zwłaszcza gdy przychody rosną, a publikowanie staje się systematyczne i ukierunkowane na zysk.

Chcesz poszerzyć swoją wiedzę i dowiedzieć się więcej?