Zapłata e-faktury za inny podmiot a obowiązek podawania KSeF ID w przelewie

Ubezpieczyciel płaci za fakturę, ale …. Jednak nie płaci „za fakturę” ani za towar ani za usługę!  

Naprawy ubezpieczeniowe pojazdów i płatności ubezpieczyciela bezpośrednio do warsztatu lub ASO są powszechne. Ubezpieczyciel jest płatnikiem, ale mimo to nie musi podawać KSeF ID opłacane e-faktury w tytule przelewu, ponieważ technicznie wykonuje przelew jako postać odszkodowania, a nie płatność za nabyty towar lub usługę.  

Do takich wniosków doszedł DKIS w interpretacji z 1 października 2026 r., 0114-KDIP4-3.4012.499.2026.1.KM.  

Ubezpieczyciel nie musi więc martwić się obowiązkami jakie od 1 stycznia 2027 roku zostaną nałożone na podmioty regulujące płatności z e-faktury, tj. obowiązek podania KSeF ID opłacanej e-faktury w tytule przelewu (art. 108g VAT).  

Obowiązek ten obejmuje nie tylko nabywcę dokonującego płatności, ale również podatnika innego niż nabywca, który dokonuje płatności za fakturę wystawioną na rzecz nabywcy.  

Na pierwszy rzut oka ubezpieczyciel płacący bezpośrednio warsztatowi / ASO za naprawę samochodu mógłby więc wpaść w tę regulację. 

Nic bardziej mylnego!  

Nie każdy przelew powiązany z fakturą jest „płatnością za fakturę”, czyli za towar lub usługę. 

Ubezpieczyciel nie jest nabywcą usługi naprawy – jest nim poszkodowany. Co więcej, płacąc bezpośrednio warsztatowi, ubezpieczyciel nie reguluje za poszkodowanego jego zobowiązania handlowego. Realizuje własne zobowiązanie wynikające z umowy ubezpieczenia. 

W efekcie, ubezpieczyciel występuje jedynie jako podmiot finansujący, a przelew do warsztatu stanowi sposób wykonania zobowiązania odszkodowawczego.  

Nie jest to zatem „zapłata przez osobę trzecią” za usługę w rozumieniu art. 108g ustawy o VAT i nie zmienia tego nawet fakt, że faktura może znajdować się w KSeF, ubezpieczyciel może otrzymać jej wizualizację, a nawet zostać wskazany jako Podmiot3 – płatnik. 

No ok, ale co w takim razie z faktorami?  

Tutaj interpretacja robi się szczególnie ciekawa, bo ubezpieczyciel i faktor mogą wyglądać podobnie od strony technicznej: nie są nabywcami towaru lub usługi, ale przekazują środki związane z wierzytelnością udokumentowaną fakturą.  

Na tym jednak podobieństwa się kończą. 

W faktoringu, wypłata faktora jest zwyczajowo finansowaniem wynikającym z umowy faktoringu, a w konsekwencji płatności na rzecz sprzedawców będą spełniać warunki „płatność za fakturę” w rozumieniu art. 108g ust. 1 ustawy o VAT.  

Wyjątkiem może być sytuacja, gdzie płatności nie są za faktury opłacane bezpośrednio do sprzedawców, ale do samego faktoranta (gdzie kwota finansowania jest obliczana na podstawie wartości konkretnej faktury, ale nie jest wprost płatnością za ta fakturę).  

Omawiana interpretacja i różne stosunku faktoringowe sa więc ciekawym wyznacznikiem analiz jakie stoją przed faktorami. Jeżeli bowiem wypłata faktora jest realizacją odrębnego zobowiązania finansowego wobec faktoranta, można dostrzec podobieństwo do konstrukcji zaakceptowanej przez DKIS w przypadku ubezpieczycieli. Nie przesądza to jednak automatycznie o braku obowiązku podawania numeru KSeF przez faktora.