Czy spłata kredytu przez rodziców jest darowizną podlegającą opodatkowaniu?
Nabycie mieszkania często wiąże się z koniecznością zaciągnięcia kredytu hipotecznego. Jeśli kredytobiorca nie ma jeszcze wystarczającej zdolności kredytowej, nieraz do kredytu przystępują także jego rodzice jako współkredytobiorcy. Mimo że nieruchomość jest nabywana przez dziecko, zdarza się, że kredyt jest w praktyce spłacany przez rodziców.
Pojawia się zatem pytanie – czy takie spłaty stanowią darowiznę w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn?
Jeśli uznalibyśmy, że tak – dziecko byłoby zobowiązane do zapłaty podatku od spadków i darowizn. Co prawda, można by skorzystać ze zwolnienia dla najbliższej rodziny, ale wymagałoby to najczęściej odrębnego zgłaszania kolejnych spłat i mogłoby rodzić wątpliwości, czy zwolnienie znajdzie zastosowanie, skoro środki trafiają bezpośrednio do banku, a nie na rachunek dziecka. Ale czy takie rozważania będą konieczne?
Zdaniem dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej – nie!
W niedawno wydanej interpretacji organ podatkowy wskazał, że w przypadku, gdy kredytobiorcami są zarówno dziecko, jak i rodzice, ponoszą oni solidarną odpowiedzialność za spłatę długu. Oznacza to, że bank jako wierzyciel może domagać się spłaty całości długu od każdego z kredytobiorców.
Spłaty kredytu dokonywane przez rodziców nie stanowią darowizny, ponieważ ich celem jest zwolnienie się z długu, a nie przysporzenie majątkowe na rzecz dziecka. Innymi słowy, rodzice będą realizować własne zobowiązanie wynikające z zawartej umowy kredytu.
Tym samym dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że w opisanej sytuacji po stronie dziecka nie powstaną skutki podatkowe na gruncie ustawy o podatku od spadków i darowizn.
W praktyce oznacza to zatem, że tego rodzaju spłat nie trzeba zgłaszać do urzędu skarbowego.
Warto jednak spojrzeć na sprawę szerzej. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w omawianej interpretacji nie uzależnił stosowania do tego rodzaju spłat przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn od tego, czy będą one dokonywane przez rodziców, czy też przez inne osoby z najbliższej rodziny podatnika. Brak opodatkowania wywiódł z samej istoty solidarnej odpowiedzialności – spłacający realizuje własne zobowiązanie wobec banku.
Wydaje się zatem, że analogiczne skutki podatkowe (a raczej ich brak) wystąpiłyby, gdyby współkredytobiorcami były osoby niespokrewnione. Na przykład w coraz częstszej sytuacji, w której para niepozostająca w związku małżeńskim decyduje się na wspólne wzięcie kredytu na nieruchomość, a następnie okazuje się, że jedno z nich spłaca większą część tego zobowiązania.
W świetle omówionej interpretacji w takim przypadku po stronie osoby, która spłaca mniej, nie powinien powstać obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn. Warto jednak pamiętać, że osobie spłacającej więcej przysługuje co do zasady roszczenie zwrotne wobec pozostałych kredytobiorców. Ewentualne zrzeczenie się tego roszczenia może już zostać ocenione inaczej.
Interpretacja indywidualna dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 października 2026 r., sygn. 0111-KDWB.4015.72.2026.3.AZE
