Napiwki dla kelnera trzymane na koncie restauracji nie są przychodem dla pracodawcy.

Spółka prowadzi restaurację, w której zatrudnia personel na umowach o pracę i zlecenia. Kelnerzy restauracji dostają bezgotówkowe napiwki od klientów poprzez podwyższenie kwoty stanowiącej cenę posiłku na terminalu płatniczym należącym do spółki. Spółka wyjaśniła, że system, którym się posługuje nie umożliwia automatycznego rozdzielenia środków na część dotyczącą sprzedaży oraz część stanowiącą napiwek na różne konta.

Napiwki trafiają zatem w pierwszej kolejności na rachunek główny restauracji. Później, na podstawie raportu generowanego każdego dnia menadżer restauracji dokonuje ręcznego przeksięgowania sumy napiwków z rachunku głównego na odrębny rachunek przeznaczony wyłącznie do obsługi napiwków. System, którym posługuje się spółka pozwala na precyzyjne przypisanie kwoty napiwku do konkretnej transakcji płatniczej i konkretnego kelnera. Raz w tygodniu spółka przekazuje napiwki przypisane konkretnemu kelnerowi, bezpośrednio na jego prywatny rachunek bankowy. Spółka wskazała, że nie pobiera z kwot zebranych napiwków jakichkolwiek opłat, prowizji ani innych korzyści.  

W takiej sytuacji spółka postanowiła skierować wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Sama twierdziła, że zgromadzone na jej rachunku bankowym napiwki dla kelnerów nie będą stanowiły dla niej przychodu. Jak wskazała: 

„Przede wszystkim Wnioskodawca nie jest adresatem (odbiorcą) świadczenia. Kwoty napiwków uiszczanych przez klientów w sposób bezgotówkowy nie stanowią więc świadczenia należnego Wnioskodawcy. Tak zgromadzone na rachunku kwoty nie są pozostawione do dyspozycji Spółki, która nie staje się właścicielem i dysponentem tych środków. Co więcej, ze względu na to, że Wnioskodawca nie jest stroną świadczenia w postaci napiwku, nie ma on żadnego tytułu prawnego do dochodzenia należności wynikających z napiwków przed sądami powszechnymi. Tym samym należności z tytułu napiwków należnych kelnera mają charakter przejściowy po stronie Wnioskodawcy. W trakcie danego okresu są one gromadzone przez Spółkę na jej rachunku bankowym, by pod jego koniec wypłacić należne napiwki Pracownikom. Z związku z tym, Spółka nie osiąga z tego tytułu jakiegokolwiek definitywnego (trwałego) przysporzenia. Wynika to także z faktu, że napiwek nie jest wynagrodzeniem należnym Wnioskodawcy od klienta z tytułu świadczenia usługi gastronomicznej, gdyż wartość świadczenia określają cenniki, a Wnioskodawca wykonując świadczenie może oczekiwać tylko takiej zapłaty, jaka wynika z obowiązującego cennika usług gastronomicznych. Kwota napiwku dobrowolnego nie jest w żaden sposób powiązana z wykonaniem usługi gastronomicznej, co przykładowo ma miejsce w przypadku napiwków obowiązkowych.” 

Organ uznał stanowisko spółki za prawidłowe i odstąpił od uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia. 

Powyższa interpretacja stanowi odzwierciedlenie utrwalonej linii interpretacyjnej Dyrektora KIS. Podobne stanowisko organ przyjmował już kilkakrotnie we wcześniej wydawanych interpretacjach, w tym przede wszystkim w interpretacji indywidualnej z dnia 16 listopada 2022 r., 0111-KDIB2-1.4010.608.2022.1.MKU: 

„Mając na względzie opis stanu faktycznego oraz powołane przepisy stwierdzić należy, że jeżeli w istocie, jak wynika ze złożonego wniosku, stosowane przez Spółkę systemy sprzedażowe pozwalają określić i jednoznacznie przypisać kwoty poszczególnych przydzielonych napiwków konkretnym pracownikom i w związku z tym możliwe jest generowanie okresowych raportów, na podstawie których Spółka rozlicza się z pracownikami z napiwków, a Wnioskodawca nie będzie pobierać na swoją rzecz żadnych kwot z napiwków i na koniec dnia przekaże napiwki pracownikom, to nie sposób uznać, że pozostawiane przez Klientów napiwki stanowią trwałe i definitywne przysporzenie majątkowe Wnioskodawcy. 

Źródło: interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 18 marca 2026 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.681.2025.4.MF. 

Z treścią interpretacji mogą się Państwo zapoznać tutaj.