Rejestracja i utrzymanie domen internetowych u zagranicznego dostawcy bez podatku u źródła
- Wysłane przez Autor: Jakub Augustyniak
- Kategorie WHT
- Data 18 listopad 2026 Dodaj jako źródło
w Google
Przedmiotem rozstrzygnięcia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 12 listopada 2026 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.474.2026.1.AW było to, czy wynagrodzenie wypłacane cypryjskiemu dostawcy za rejestrację oraz utrzymanie i odnowienie nazw domen internetowych mieści się w katalogu należności z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji – czy polska spółka jest obowiązana pobrać od niego podatek u źródła.
Okoliczności sprawy
Wnioskodawcą jest polska spółka z o.o. należąca do międzynarodowej grupy kapitałowej. Na potrzeby świadczonych usług nabywa ona usługi rejestracji oraz utrzymania i odnowienia nazw domen internetowych, wykorzystywanych w prowadzonej działalności. Dostawcą jest niepowiązany podmiot będący rezydentem podatkowym Cypru, który – według wiedzy spółki – nie prowadzi w Polsce działalności przez zakład. Wniosek objął zarówno płatności już dokonane, jak i przyszłe.
Spółka opisała domenę jako element adresu w systemie nazw domenowych (DNS), który zapewnia niepowtarzalność adresu strony internetowej. Wskazała, że nazwa domeny nie jest utworem w rozumieniu prawa autorskiego ani znakiem towarowym w rozumieniu prawa własności przemysłowej, a jej nabycie nie wiąże się z przeniesieniem żadnych praw autorskich, praw pokrewnych ani praw do znaku towarowego.
Stanowisko organu
Organ zgodził się ze spółką, że wynagrodzenie za rejestrację i utrzymanie domen internetowych nie mieści się w katalogu z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a jego wypłata na rzecz cypryjskiego dostawcy nie rodzi obowiązku poboru podatku u źródła.
Stanowisko spółki opierało się na dwóch argumentach. Po pierwsze, skoro nazwa domeny nie jest przedmiotem praw autorskich ani prawa ochronnego na znak towarowy, płatność nie jest należnością za prawa wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Po drugie, nie jest to świadczenie o charakterze podobnym do usług z art. 21 ust. 1 pkt 2a – za takie można uznać wyłącznie świadczenia równorzędne z wymienionymi w przepisie, a o kwalifikacji decyduje rzeczywisty charakter świadczenia, nie jego nazwa. Spółka powołała się przy tym na interpretację z 30 czerwca 2023 r., nr 0111-KDWB.4010.17.2023.1.HK, wydaną dla innego podmiotu z tej samej grupy, oraz na interpretacje z 2014 i 2017 r. (nr IBPBI/2/423-856/14/BG oraz 2461-IBPB-1-3.4510.1137.2016.1.AB). Przyjęto w nich, że nazwa domeny nie daje uprawnień o charakterze bezwzględnym ani nie jest dobrem niematerialnym objętym prawem wyłącznym, a jej zakup stanowi nabycie dobra niematerialnego innego niż prawa wymienione w art. 21 ustawy o CIT.
Komentarz
Rozstrzygnięcie potwierdza, że opłaty za domeny internetowe nie są ani należnościami licencyjnymi, ani usługami niematerialnymi objętymi podatkiem u źródła. Kluczowe jest to, czym w istocie jest domena – nie prawem własności intelektualnej, lecz uprawnieniem do korzystania z unikalnego adresu w systemie DNS, zwykle przez określony czas. Skoro płatność w ogóle nie mieści się w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, wypłacający nie musi gromadzić certyfikatu rezydencji dostawcy ani badać jego statusu rzeczywistego właściciela, nie powstaje też obowiązek składania informacji IFT-2R.
Wniosek ten zależy jednak od tego, co faktycznie obejmuje płatność. Przy umowach obejmujących więcej niż samą rejestrację i odnowienie domeny warto wyodrębnić poszczególne świadczenia w umowie i na fakturach.
Chcesz poszerzyć swoją wiedzę i dowiedzieć się więcej?
Zorganizuj szkolenie zamknięte dopasowane do potrzeb Twojego zespołu.
Autor: Jakub Augustyniak

