Dodatki do paliw a akcyza – liczy się paliwo, do którego są dodawane

W praktyce obrotu wyrobami akcyzowymi istotne znaczenie mają nie tylko same paliwa silnikowe, ale również różnego rodzaju dodatki do paliw. Są to m.in. preparaty poprawiające właściwości paliwa, środki przeciwstukowe, inhibitory utleniania, dodatki antykorozyjne czy inne preparaty chemiczne dodawane do benzyny albo oleju napędowego. 

Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że skoro taki dodatek nie jest samoistnym paliwem, to jego opodatkowanie akcyzą powinno być rozpatrywane odrębnie. W praktyce jednak kluczowe znaczenie ma jego przeznaczenie – a konkretnie to, do jakiego paliwa zostanie dodany. 

Najnowsza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 kwietnia 2026 r., nr 0111-KDIB3-3.4013.107.2026.1.MAZ, potwierdza korzystne i praktyczne podejście dla przedsiębiorców obracających dodatkami do paliw. Organ uznał, że dodatki do paliw silnikowych powinny być opodatkowane według stawki właściwej dla tzw. równoważnego paliwa silnikowego, czyli paliwa, do którego dany dodatek jest dodawany. 

Czego dotyczyła sprawa? 

Wnioskodawca prowadził działalność w zakresie produkcji i dystrybucji chemii samochodowej. W ramach działalności nabywał z innych państw członkowskich UE dodatki do paliw klasyfikowane do kodu CN 3811 90 00. 

Dodatki te były przemieszczane do Polski poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, na podstawie dokumentu e-SAD. Spółka wskazała, że nabywane wyroby: 

• nie mogą być używane jako samoistne paliwo opałowe,  

• nie nadają się samodzielnie do celów napędowych,  

• są przeznaczone wyłącznie jako dodatki do oleju napędowego,  

• a w przyszłości mogą być nabywane również podobne dodatki przeznaczone wyłącznie do benzyny silnikowej.  

Spółka zapytała, czy w takim przypadku prawidłowe jest stosowanie stawki akcyzy właściwej dla paliwa, do którego dodatek zostanie dodany. 

Stanowisko podatnika 

Zdaniem spółki dodatki do paliw nie powinny być automatycznie traktowane jako „pozostałe paliwa silnikowe”, dla których ustawa przewiduje odrębną stawkę akcyzy. 

Wnioskodawca argumentował, że skoro dany wyrób jest przeznaczony wyłącznie do dodania do określonego paliwa, to akcyza powinna zostać ustalona według stawki właściwej dla tego paliwa. Oznacza to, że: 

• dodatki do oleju napędowego powinny być opodatkowane według stawki właściwej dla oleju napędowego,  

• dodatki do benzyny silnikowej powinny być opodatkowane według stawki właściwej dla benzyny silnikowej.  

Takie podejście wynika również z orzecznictwa TSUE oraz sądów administracyjnych, które wskazują, że dodatki objęte kodem CN 3811 powinny być opodatkowane tak jak paliwo, do którego są dodawane. 

Co potwierdził Dyrektor KIS? 

Dyrektor KIS zgodził się ze stanowiskiem podatnika. Organ wskazał, że w przypadku dodatków do paliw silnikowych nabywanych wewnątrzwspólnotowo jako uprawniony odbiorca, co do zasady zastosowanie ma stawka właściwa dla równoważnego paliwa silnikowego. 

W praktyce oznacza to, że: 

• jeżeli dodatek jest przeznaczony do oleju napędowego, właściwa jest stawka z art. 89 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku akcyzowym,  

• jeżeli dodatek jest przeznaczony do benzyny silnikowej, właściwa jest stawka z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym.  

Organ wskazał przy tym podstawowe stawki: 

• dla oleju napędowego – 1160 zł/1000 litrów,  

• dla benzyny silnikowej – 1529 zł/1000 litrów.  

Jednocześnie w interpretacji zwrócono uwagę na czasowe obniżenie stawek akcyzy na niektóre paliwa silnikowe w okresie od 30 marca 2026 r. do 30 kwietnia 2026 r. W tym okresie stawka wynosiła: 

• 880 zł/1000 litrów dla oleju napędowego,  

• 1239 zł/1000 litrów dla benzyny silnikowej. 

Dlaczego ta interpretacja jest ważna? 

Interpretacja ma istotne znaczenie praktyczne dla firm zajmujących się obrotem chemią samochodową, dodatkami paliwowymi, komponentami paliwowymi oraz wyrobami klasyfikowanymi do CN 3811. 

Po pierwsze, potwierdza, że nie każdy dodatek do paliwa powinien być automatycznie opodatkowany według stawki dla „pozostałych paliw silnikowych”. 

Po drugie, pokazuje, że zasadnicze znaczenie ma dokumentacja potwierdzająca przeznaczenie wyrobu. Jeżeli przedsiębiorca jest w stanie wykazać, że dany dodatek jest przeznaczony wyłącznie do określonego rodzaju paliwa, może stosować stawkę właściwą dla tego paliwa. 

Po trzecie, interpretacja wpisuje się w linię wynikającą z orzecznictwa TSUE oraz sądów administracyjnych. W szczególności chodzi o podejście, zgodnie z którym dla dodatków do paliw objętych kodem CN 3811 właściwe jest odniesienie do paliwa, do którego dodatek zostanie dodany. 

Praktyczne wnioski dla przedsiębiorców 

Dla przedsiębiorców zajmujących się nabyciem, dystrybucją lub stosowaniem dodatków do paliw kluczowe znaczenie mają trzy kwestie. 

• należy prawidłowo ustalić klasyfikację CN wyrobu. W analizowanej sprawie chodziło o dodatki klasyfikowane do CN 3811 90 00. 

• konieczne jest ustalenie rzeczywistego przeznaczenia dodatku. Nie wystarczy samo ogólne określenie, że produkt jest dodatkiem paliwowym. Istotne jest, czy jest on przeznaczony do oleju napędowego, benzyny silnikowej, gazu albo innego paliwa. 

• przedsiębiorca powinien posiadać dokumentację potwierdzającą przeznaczenie produktu. Może to być dokumentacja producenta, specyfikacja techniczna, karta produktu, karta charakterystyki lub inne dokumenty wskazujące, do jakiego paliwa dodatek ma być stosowany. 

Podsumowanie 

Interpretacja Dyrektora KIS potwierdza korzystną dla podatników zasadę: stawka akcyzy dla dodatku do paliwa powinna być ustalana według paliwa, do którego dodatek jest przeznaczony. 

Jeżeli zatem dodatek jest przeznaczony wyłącznie do oleju napędowego, powinien być opodatkowany według stawki właściwej dla oleju napędowego. Jeżeli natomiast jest przeznaczony do benzyny silnikowej – według stawki właściwej dla benzyny. 

Dla przedsiębiorców oznacza to potrzebę uporządkowania dokumentacji produktowej, klasyfikacji CN oraz procedur rozliczania akcyzy. W wielu przypadkach może to mieć bezpośredni wpływ na wysokość podatku, a tym samym na koszty prowadzonej działalności.