Dostęp do oprogramowania w modelu SaaS a podatek u źródła – fiskus dalej widzi „urządzenie przemysłowe”

Po raz kolejny Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał przestrzeń chmurową (serwerową) za „urządzenie przemysłowe”. Przedmiotem rozstrzygnięcia w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 8 maja 2026 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.91.2026.2.PP była ocena, czy należności wypłacane przez polską spółkę na rzecz zagranicznego dostawcy z tytułu dostępu do oprogramowania udostępnianego w modelu SaaS (Software as a Service) – w ramach tzw. licencji użytkownika końcowego (end-user) – stanowią należności wymienione w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji, czy polski nabywca usługi jest zobowiązany jako płatnik do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego u źródła. 

Okoliczności sprawy / kluczowy element stanu faktycznego 

Spółka zawarła z dostawcą umowę subskrypcyjną na dostęp do standardowego oprogramowania wspierającego procesy finansowe (m.in. zarządzanie płynnością, prognozowanie przepływów pieniężnych, obsługę płatności czy wykrywanie oszustw). Oprogramowanie pozostaje zainstalowane w środowisku sprzętowo-systemowym dostawcy, a spółka korzysta z jego funkcjonalności przez Internet. Wnioskodawca nie nabywa autorskich praw majątkowych ani dostępu do kodu źródłowego, nie może oprogramowania modyfikować, kopiować, rozpowszechniać ani udostępniać podmiotom trzecim. Spółka podkreśliła, że nie dochodzi do przeniesienia praw do infrastruktury dostawcy, a dane przetwarza samodzielnie – dostawca dostarcza jedynie narzędzie. Elementem, który okazał się rozstrzygający, było jednak to, że w ramach usługi spółce udostępniane jest miejsce w chmurze służące do przesyłania i przechowywania danych oraz generowania raportów. 

Stanowisko organu 

Organ uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Co istotne, Dyrektor KIS w znacznej mierze podzielił argumentację dotyczącą praw autorskich – odwołując się do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD (pkt 14 i 14.2 do art. 12) przyznał, że prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu na własne potrzeby nie stanowią tytułu do naliczania należności licencyjnych. Punkt ciężkości rozstrzygnięcia organ przesunął jednak na inny element katalogu z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, tj. należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego. 

Organ wskazał, że pojęcie „urządzenia przemysłowego” należy – zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą NSA – rozumieć szeroko, jako wszelkie urządzenia wykorzystywane w profesjonalnym obrocie. W ocenie organu infrastruktura informatyczna, w tym serwery i przestrzeń dyskowa, mieści się w tym pojęciu. Skoro w ramach usługi spółce udostępniane jest miejsce do przesyłania i przechowywania danych oraz generowania raportów, to – zdaniem organu – dochodzi do korzystania z urządzenia przemysłowego. Dyrektor KIS podsumował, że „wynagrodzenie za dostęp do funkcjonalności oprogramowania w modelu SaaS, w sytuacji, gdy Spółka uzyskuje możliwość przesyłania i przechowywania danych oraz generowania raportów w przestrzeni dyskowej dostawcy, mieści się w katalogu przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT jako należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego”. W konsekwencji uznał, że spółka jest zobowiązana do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego u źródła od tych należności, z uwzględnieniem właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. 

Podsumowanie 

Rozstrzygnięcie potwierdza niekorzystną dla podatników praktykę organów podatkowych. O obowiązku poboru podatku u źródła nie zadecydował charakter samej licencji – tę organ zakwalifikował jako licencję end-user pozostającą poza zakresem należności licencyjnych – lecz to, że usługa SaaS obejmuje udostępnienie przestrzeni do przesyłania i przechowywania danych oraz generowania raportów. Ten element pozwolił organowi zakwalifikować wynagrodzenie jako należność za użytkowanie urządzenia przemysłowego w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT i wywieść obowiązek poboru WHT. 

W praktyce oznacza to, że dla oceny skutków w podatku u źródła kluczowe staje się precyzyjne opisanie zakresu usługi: nawet typowy, standardowy dostęp do oprogramowania w modelu subskrypcyjnym może zostać uznany za świadczenie objęte WHT, jeżeli wiąże się z korzystaniem z przestrzeni dyskowej i zasobów serwerowych dostawcy. Podatnicy nabywający usługi chmurowe powinni więc z ostrożnością podchodzić do założenia, że płatności za SaaS pozostają poza katalogiem z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.