Dystrybucja cyfrowych kluczy aktywacyjnych nie jest należnością licencyjną objętą WHT – pozytywna interpretacja Dyrektora KIS

Przedmiotem rozstrzygnięcia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 9 października 2026 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.358.2026.1.PP było to, czy płatności polskiego dystrybutora na rzecz dostawcy z Singapuru za cyfrowe klucze aktywacyjne do aplikacji – nabywane w celu dalszej odsprzedaży – stanowią należności z art. 21 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2a ustawy o CIT, a w konsekwencji rodzą obowiązek poboru podatku u źródła. 

Okoliczności sprawy 

Przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie dystrybucji produktów technologicznych planuje nabywać od dostawcy z Singapuru cyfrowe klucze aktywacyjne (alfanumeryczne ciągi znaków) do aplikacji opartej na sztucznej inteligencji, a następnie odsprzedawać je klientom w Polsce i UE. Prawa autorskie do aplikacji należą do odrębnego podmiotu (nie do dostawcy), a stosunek prawny dotyczący korzystania z aplikacji powstaje bezpośrednio między użytkownikiem końcowym a właścicielem praw. 

Zgodnie z umową dystrybucyjną (Reseller Agreement) nabycie kluczy nie przyznaje dystrybutorowi prawa do korzystania z aplikacji, dostępu do niej ani jej obsługi, nie przenosi autorskich praw majątkowych, praw do znaków towarowych ani innych praw własności intelektualnej, a także nie uprawnia do kopiowania, modyfikowania, analizy kodu, sublicencjonowania czy udzielania licencji użytkownikom końcowym. Rola podatnika ogranicza się do pośrednictwa handlowego – sam nie korzysta z aplikacji, a jego kontakt z produktem sprowadza się do przechowywania i przekazywania ciągów znaków, które same w sobie nie są oprogramowaniem ani utworem. 

Stanowisko organu 

Organ uznał stanowisko podatnika za prawidłowe. Co do art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT (prawa autorskie, w tym do programów komputerowych) wskazał, że należnością licencyjną jest wynagrodzenie za użytkowanie lub prawo do użytkowania praw autorskich. Tymczasem dystrybutor nie nabywa żadnego z uprawnień wymienionych w art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim – nie zwielokrotnia, nie modyfikuje, nie tłumaczy ani nie rozpowszechnia utworu w sensie prawnoautorskim; nie korzysta też z aplikacji na własne potrzeby. Sam klucz aktywacyjny jest wyłącznie technicznym narzędziem dostępu, a nie programem komputerowym czy utworem. Dodatkowo prawa do aplikacji należą do podmiotu trzeciego, więc dostawca nie mógłby przenieść praw, których sam nie posiada. 

Organ odwołał się przy tym wprost do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD, w tym do pkt 14.4 dotyczącego umów z pośrednikami-dystrybutorami: gdy dystrybutor nabywa prawo do rozprowadzania kopii oprogramowania bez prawa ich kopiowania, płaci za nabycie kopii, a nie za korzystanie z praw autorskich – takie płatności są zyskami przedsiębiorstwa (art. 7 UPO), niezależnie od tego, czy kopie dostarczane są na nośniku materialnym, czy drogą elektroniczną. Organ potwierdził również, że płatności nie mieszczą się w otwartym katalogu z art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT – dostawca nie świadczy na rzecz podatnika żadnej z usług wymienionych w tym przepisie ani usługi do nich podobnej; transakcja sprowadza się do dostarczenia kluczy do odsprzedaży, a określenie „usługa oparta na sztucznej inteligencji” opisuje produkt udostępniany użytkownikowi końcowemu, nie zaś świadczenie na rzecz dystrybutora. W konsekwencji na podatniku nie ciąży obowiązek poboru WHT (art. 26 ust. 1 ustawy o CIT). 

Komentarz 

Dla praktyki rozstrzygające pozostaje rzeczywiste ukształtowanie umowy dystrybucyjnej. Brak przeniesienia praw autorskich, brak prawa do kopiowania i sublicencjonowania oraz usytuowanie stosunku licencyjnego wyłącznie między użytkownikiem końcowym a właścicielem praw to elementy, które przesądzają o braku WHT – warto zadbać, by jednoznacznie wynikały z treści umowy, oraz by nazwa świadczenia nie przesłaniała jego dystrybucyjnego charakteru.