Dzierżawa znaku towarowego – NSA po raz kolejny dopuszcza ryczałt
Czynsz uzyskiwany z tytułu dzierżawy znaku towarowego może podlegać opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, a nie (jak twierdzi fiskus) obowiązkowo według skali podatkowej jako przychód z praw majątkowych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2026 r., sygn. akt II FSK 1023/23 po raz kolejny potwierdził, że o kwalifikacji podatkowej decyduje źródło przychodu, którym jest umowa dzierżawy, a nie charakter jej przedmiotu.
Sprawa będąca podstawą rozstrzygnięcia dotyczyła właściciela jednoosobowej firmy, który planował wycofać z jej majątku zarejestrowany znak towarowy, przenieść go do sfery prywatnej, a następnie udostępnić go odpłatnie na podstawie umowy dzierżawy. We wniosku o interpretację podatkową wyraźnie zaznaczył, że planowana umowa pozostanie poza zakresem prowadzonej działalności. Jego zdaniem uzyskiwane wpływy powinny być kwalifikowane jako przychód z najmu i dzierżawy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, co otwierałoby drogę do rozliczenia ryczałtem według stawki 8,5 lub 12,5 proc. w zależności od wysokości uzyskiwanego czynszu. Alternatywa w postaci opodatkowania według skali, jako przychód z praw majątkowych, oznaczałaby konieczność zapłaty podatku według stawki 12 lub 32 proc.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie podzielił poglądu wnioskodawcy. Powołując się na art. 10 ust. 1 pkt 7 oraz art. 18 ustawy o PIT, organ uznał, że kwalifikację podatkową wyznacza charakter przedmiotu umowy, a nie jej rodzaj. Skoro znak towarowy jest prawem majątkowym, wszelkie wpływy z jego odpłatnego udostępniania, niezależnie od tego, czy odbywa się to na podstawie licencji, czy dzierżawy, należy traktować jako przychód z praw majątkowych. Konsekwencją takiego stanowiska jest wykluczenie możliwości zastosowania ryczałtu.
Odmienną ocenę przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. I SA/Kr 504/22), wskazując, że katalog źródeł przychodów zawarty w art. 10 ust. 1 ustawy o PIT ma charakter rozłączny, tj. każdy przychód może być przypisany wyłącznie do jednego źródła. Skoro ustawodawca wyodrębnił dzierżawę jako odrębną kategorię w pkt 6 tego przepisu, niedopuszczalne jest przesunięcie przychodu z tego tytułu do źródła wskazanego w pkt 7. Sąd podkreślił przy tym, że prawo majątkowe stanowi jedynie przedmiot umowy, natomiast rzeczywistym źródłem wpływów pozostaje sam stosunek dzierżawy.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zaakceptował tę argumentację, wyjaśniając, że przychodami z praw majątkowych są wyłącznie te, które wynikają bezpośrednio z treści danego prawa, nie zaś te, które powstają wskutek zawarcia umowy, której prawo to jest jedynie przedmiotem. W przypadku dzierżawy znaku towarowego źródłem przychodu jest czynsz umowny, a nie samo prawo do znaku.
Omawiane rozstrzygnięcie wpisuje się w utrwaloną już linię orzeczniczą NSA, który w analogiczny sposób wypowiadał się między innymi w wyrokach z 27 sierpnia 2025 r. (II FSK 55/23), 13 lutego 2024 r. (II FSK 796/22) oraz 8 listopada 2019 r. (II FSK 3715/17). Podatnicy wydzierżawiający znaki towarowe poza prowadzoną działalnością gospodarczą mogą zatem rozliczać uzyskiwany czynsz ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, bez konieczności stosowania progresywnej skali podatkowej. Rozbieżność między utrwalonym stanowiskiem sądów a pozycją organów podatkowych oznacza jednak, że uzyskanie interpretacji indywidualnej potwierdzającej takie podejście może wymagać dalszego postępowania sądowego.
