Kary umowne – stabilizacja linii iterpretacyjnej

Kary umowne wynikające ze stosunku cywilnoprawnego najczęściej nie podlegają opodatkowaniu jako dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, ponieważ są efektem zawartych umów/uzgodnień w zakresie realizacji określonych świadczeń.

Kary umowne nierzadko wkalkulowane są w model biznesowy i przedsiębiorca np. rozpoczynając daną współpracę, kalkując jej opłacalność, uwzględnia to, że na którymś z etapów będzie musiał zapłacić karę umowną.

Dodatkowo, nierzadko, bez godzenia się na postanowienia o karach umownych, dany kontakt mógłby w ogóle nie dojść do skutku, więc tym bardziej, przedsiębiorca nie osiągnąłby przychodu podatkowego - tak jest na przykład w branży budowlanej czy transportowej.

Korzystny przykład takiej wykładni, to np. interpretacja indywidualna z dnia 9 lipca 2025 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.225.2025.1. AG.

Jeśli nałożenie kary umownej wynika z ustawy i taka kara jest nakładana w postępowaniu administracyjnym, jest wówczas wydatkiem sankcyjnym o charakterze publicznoprawnym, czyli podlega opodatkowaniu.

Wskazuje na to interpretacja indywidualna z dnia 14 kwietnia 2026 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.74.2026.2. JMS - to kolejna taka wydana w 2026 r.

Można zatem mówić, że linia interpretacyjna się stabilizuje i wiemy, które kary umowne należy opodatkować.

Stabilizacja jest do czasu - jeśli wejdzie w życie nowelizacja (od 1 stycznia 2027 r.) zabawa w "to zależy", "co do zasady", "identyfikuję istotne ryzyko" zacznie się na nowo.

Masz pytania dotyczące opodatkowania kar umownych? – Napisz do mnie maila.