KIS: usługi prawne w kosztach okołokredytowych to odsetki, a nie zyski przedsiębiorstwa

Przedmiotem rozstrzygnięcia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 27 marca 2026 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.67.2026.1.PP była kwalifikacja na gruncie podatku u źródła płatności za usługi prawne wchodzące w skład kosztów okołokredytowych (kosztów transakcyjnych) ponoszonych przez polską spółkę na rzecz banku amerykańskiego, a także zakres należytej staranności przy stosowaniu preferencji. 

Okoliczności sprawy 

Polska spółka z sektora nieruchomości, wraz z innymi podmiotami z grupy, zawarła z bankiem amerykańskim umowę kredytu na nabycie nieruchomości logistycznych w Polsce. Bank był kredytodawcą i organizatorem finansowania. Poza samym finansowaniem świadczył na rzecz spółki usługę okołokredytową. Zgodnie z umową kredytu pożyczkobiorcy zobowiązani byli pokryć koszty transakcyjne, obejmujące m.in. koszty obsługi prawnej, opłaty notarialne, rejestracyjne, opłaty za nadzór projektu oraz doradcę ubezpieczeniowego, poniesione w związku z negocjacją, przygotowaniem, podpisaniem i rejestracją umowy kredytu. 

Wchodzące w skład kosztów transakcyjnych usługi prawne zostały wykonane bezpośrednio na rzecz banku przez zewnętrzną kancelarię, która zafakturowała je na bank. Bank przedstawił spółce te faktury jako dowód poniesionych wydatków, a rozliczenie nastąpiło przez potrącenie z transzami kredytu. Bank jest rezydentem podatkowym USA, nie posiada zakładu w Polsce i nie jest podmiotem powiązanym ze spółką. Spółka uzyskała certyfikat rezydencji banku oraz jego oświadczenie o statusie rzeczywistego właściciela. We własnym stanowisku spółka twierdziła, że wynagrodzenie za usługi prawne stanowi zyski przedsiębiorstwa banku (art. 8 polsko-amerykańskiej umowy), a dla dochowania należytej staranności wystarczające jest posiadanie certyfikatu rezydencji, bez weryfikacji statusu rzeczywistego właściciela. 

Stanowisko organu 

Organ uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Co do kwalifikacji przypomniał, że o charakterze świadczenia decyduje jego rzeczywista treść, a pojęcie odsetek należy rozumieć szeroko jako wszelkie wynagrodzenie za korzystanie z cudzego kapitału. Kluczowe było spostrzeżenie, że spółka w istocie nie nabywa usług prawnych, gdyż nabywa je bank, a spółka została jedynie umownie zobowiązana do ich opłacenia w ramach kosztów okołokredytowych. Płatność ta jest więc ściśle związana z pozyskaniem finansowania kredytowego i stanowi dodatkowy koszt wynikający wprost z umowy kredytu. 

W konsekwencji organ przyjął, że płatności za usługi prawne wchodzące w skład kosztów transakcyjnych stanowią przychód banku z tytułu udzielonego kredytu o charakterze odsetkowym w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a nie zyski przedsiębiorstwa. Na gruncie umowy z USA właściwy jest zatem art. 12 (odsetki), a nie art. 8 (zyski przedsiębiorstwa) natomiast przy spełnieniu warunków z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT płatność może korzystać ze zwolnienia przewidzianego dla odsetek w art. 12 ust. 1 umowy polsko-amerykańskiej. 

Odnosząc się do należytej staranności, organ wskazał, że skoro sporne należności są odsetkami, stanowią tzw. płatność bierną, dla której warunek rzeczywistego właściciela musi zostać zweryfikowany. Wynika to z konstrukcji przepisów o podatku u źródła oraz z Objaśnień podatkowych Ministra Finansów z 3 lipca 2025 r. dotyczących klauzuli rzeczywistego właściciela. Tym samym sam certyfikat rezydencji nie wystarcza i po stronie wnioskodawcy jako płatnika powstaje obowiązek zweryfikowania, czy bank jest rzeczywistym właścicielem należności. 

Komentarz 

Definicja odsetek wynikająca z Modelowej Konwencji OECD i stosowana w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania jest bardzo szeroka natomiast niniejsza interpretacja Dyrektora KIS potwierdza, że organy podatkowe dokonują jej jeszcze szerszej wykładni niż mogłoby się wydawać na podstawie językowego brzmienia tej definicji. Przy ocenie wypłacanych należności jako odsetek należy mieć tę okoliczność na uwadze. 

W komentowanym przypadku, koszty okołokredytowe przerzucone na kredytobiorcę nawet jeżeli dotyczą typowych usług niematerialnych, takich jak usługi prawne wymienione wprost w katalogu świadczeń niematerialnych opodatkowanych WHT organ traktuje jak odsetki, ponieważ ich źródłem jest stosunek kredytowy, a kredytobiorca jedynie zwraca bankowi wydatek, którego sam nie nabywa. Zmienia to sposób kwalifikacji tego świadczenia na gruncie umowy zawartej przez Polskę z USA.