Prowizja zagranicznej platformy rezerwacyjnej a WHT
Korzystanie z zagranicznych platform internetowych może wiązać się z wątpliwościami dotyczącymi podatku u źródła (WHT). Problem pojawia się zwłaszcza wtedy, gdy prowizja pobierana przez platformę obejmuje nie tylko pośrednictwo w sprzedaży, lecz także usługi marketingowe, obsługę klienta i wsparcie techniczne. Czy w takim przypadku polski przedsiębiorca powinien pobierać 20% podatku u źródła od wynagrodzenia zagranicznego kontrahenta?
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że w opisanych okolicznościach prowizja niemieckiej platformy rezerwacyjnej nie podlega obowiązkowi poboru WHT. Organ uznał, że decydujące znaczenie ma rzeczywisty charakter świadczenia, a w analizowanej sprawie dominującym elementem usługi było pośrednictwo w sprzedaży, natomiast pozostałe czynności miały charakter pomocniczy.
Na czym polegały zakupione usługi?
Wnioskodawca planował rozpocząć jednoosobową działalność gospodarczą polegającą na organizowaniu autorskich wycieczek miejskich. W celu pozyskiwania klientów zamierzał korzystać z usług niemieckiej spółki A. GmbH, prowadzącej platformę internetową umożliwiającą rezerwację wycieczek i innych atrakcji turystycznych.
Platforma zapewniała dostawcom usług nie tylko możliwość prezentowania ofert i pozyskiwania rezerwacji. W ramach współpracy wykonywała również szereg dodatkowych czynności, w tym:
- działania marketingowe i promocyjne;
- obsługę klienta, w tym rozpatrywanie reklamacji i sporów;
- zarządzanie rezerwacjami, ich zmianami i anulowaniem;
- pobieranie płatności od klientów i przekazywanie środków dostawcom;
- udostępnianie narzędzi analitycznych dotyczących wyników sprzedaży i rezerwacji.
Za świadczone usługi platforma pobierała prowizję stanowiącą określony procent ceny zrealizowanej rezerwacji. Prowizja była rozliczana zbiorczo – bez przyporządkowania konkretnych kwot do poszczególnych świadczeń.
Wnioskodawca wskazał przy tym, że niemiecka spółka nie posiada zakładu w Polsce, a łączna wartość przekazywanych jej prowizji nie przekroczyła 2 mln zł rocznie. Istotną okolicznością był również brak możliwości uzyskania od platformy certyfikatu rezydencji podatkowej.
Powstała zatem wątpliwość, czy kompleksowa usługa świadczona przez platformę, obejmująca także działania reklamowe i promocyjne, powinna zostać zakwalifikowana do katalogu usług objętych podatkiem u źródła.
Kiedy prowizja dla zagranicznego kontrahenta podlega WHT?
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 20% obejmuje określone świadczenia realizowane na rzecz zagranicznych podatników, w tym usługi doradcze, księgowe, badania rynku, prawne, reklamowe, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, rekrutacji oraz pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń.
Katalog ten obejmuje również świadczenia o podobnym charakterze. Oznacza to, że nie można ograniczać analizy wyłącznie do nazwy usługi wskazanej na fakturze. Konieczne jest ustalenie, jakie czynności rzeczywiście wykonuje zagraniczny kontrahent i jaki jest ich zasadniczy cel gospodarczy.
Jeżeli świadczenie łączy elementy kilku różnych usług, należy dodatkowo ocenić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem kompleksowym. W takim przypadku poszczególnych elementów nie należy automatycznie kwalifikować odrębnie, jeżeli tworzą one gospodarczą całość.
Właśnie ta kwestia miała kluczowe znaczenie w analizowanej interpretacji.
Dlaczego fiskus uznał, że prowizja nie podlega podatkowi u źródła?
Dyrektor KIS zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i uznał, że prowizja pobierana przez niemiecką platformę nie mieści się w katalogu świadczeń objętych art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.
Organ przeanalizował zakres usług wykonywanych przez platformę i wskazał, że ich zasadniczym celem było ułatwienie sprzedaży usług dostawcy, w szczególności poprzez doprowadzenie do zawarcia umowy z klientem i obsługę rezerwacji.
1. Pośrednictwo w sprzedaży jako świadczenie główne
Najważniejsze znaczenie miało ustalenie, że podstawowym celem współpracy było pozyskiwanie klientów i umożliwienie im rezerwacji wycieczek.
Pozostałe czynności, takie jak obsługa klienta, wsparcie techniczne, zarządzanie rezerwacjami, pobieranie płatności czy działania marketingowe, zostały uznane za elementy pomocnicze wobec usługi głównej.
Organ podkreślił, że zasadniczym elementem pośrednictwa jest doprowadzenie do zawarcia umowy z klientem i jej realizacji. Różni się to od istoty usług doradczych, reklamowych czy badania rynku, których celem jest odpowiednio dostarczanie fachowych porad, przekazywanie informacji o produktach i usługach lub pozyskiwanie danych o rynku.
W konsekwencji sama obecność elementów marketingowych w ramach prowizji nie przesądziła o uznaniu całego świadczenia za usługę reklamową objętą WHT.
2. Kompleksowy charakter świadczenia
Istotne było również to, że platforma nie wyodrębniała osobnych wynagrodzeń za poszczególne czynności. Prowizja stanowiła jedną kwotę należną za pakiet usług realizujących wspólny cel gospodarczy.
W ocenie organu świadczenia należało zatem analizować łącznie, a nie traktować każdej czynności jako odrębnej usługi podlegającej samodzielnej kwalifikacji podatkowej.
Podział prowizji na część dotyczącą pośrednictwa, reklamowania usług czy obsługi klienta nie wynikał z przyjętego modelu rozliczeń. Co ważniejsze, dodatkowe czynności nie determinowały zasadniczego charakteru nabywanej usługi.
3. Brak podobieństwa do usług wymienionych w ustawie o CIT
Organ przypomniał, że świadczenie niewymienione wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT może zostać objęte WHT, jeżeli jego cechy charakterystyczne odpowiadają cechom usług wymienionych w tym przepisie, a elementy te przeważają nad cechami odmiennymi.
W analizowanej sprawie uznano jednak, że cel i zakres kompleksowej usługi platformy różnią się od usług objętych ustawowym katalogiem. Istotą świadczenia nie było bowiem samodzielne świadczenie usług reklamowych, doradczych czy badania rynku, lecz pośrednictwo w sprzedaży usług turystycznych.
W rezultacie organ stwierdził, że w opisanych okolicznościach prowizja nie podlega podatkowi u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.
Czy brak certyfikatu rezydencji wykluczał niepobranie WHT?
Wnioskodawca wskazał, że platforma nie udostępnia certyfikatu rezydencji podatkowej swoim partnerom. Mimo to organ uznał jego stanowisko za prawidłowe.
Kluczowe jest jednak właściwe odczytanie tej konkluzji. Nie chodziło o zastosowanie preferencji wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, lecz o ustalenie, czy wypłacana prowizja w ogóle mieści się w katalogu należności objętych art. 21 ustawy o CIT.
Jeżeli dane świadczenie nie podlega temu przepisowi, obowiązek poboru podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT nie powstaje. W takim przypadku brak certyfikatu rezydencji nie zmienia kwalifikacji samego świadczenia.
Nie oznacza to jednak, że certyfikat rezydencji można pominąć przy każdej płatności zagranicznej. Dokument ten ma znaczenie m.in. wtedy, gdy podatnik chce zastosować stawkę wynikającą z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo nie pobrać podatku na jej podstawie.
Co interpretacja oznacza dla przedsiębiorców?
Interpretacja może być istotna dla polskich przedsiębiorców korzystających z zagranicznych platform pośredniczących w sprzedaży usług, w szczególności w branży turystycznej, rezerwacyjnej i usługowej.
W praktyce platformy internetowe często łączą różne funkcje: umożliwiają zawieranie umów, przyjmują płatności, obsługują klientów, prowadzą działania promocyjne i udostępniają narzędzia analityczne. Sama obecność kilku rodzajów czynności w umowie lub regulaminie nie przesądza jeszcze, że wynagrodzenie za ich realizację podlega podatkowi u źródła.
W podobnych przypadkach warto przede wszystkim:
- Przeanalizować umowę i regulamin platformy – ustalić, jakie czynności rzeczywiście wykonuje zagraniczny kontrahent i jaki jest cel gospodarczy współpracy.
- Zidentyfikować świadczenie główne – ocenić, czy zasadniczą funkcją platformy jest pośrednictwo w sprzedaży, czy też odrębne świadczenia, np. reklamowe lub doradcze.
- Sprawdzić sposób kalkulacji prowizji – ustalić, czy wynagrodzenie jest zbiorcze, czy poszczególne usługi zostały wycenione oddzielnie.
- Udokumentować przyjętą kwalifikację – zachować warunki współpracy, opis funkcji platformy, zasady rozliczeń i uzasadnienie, dlaczego świadczenie nie mieści się w katalogu WHT.
Warto przy tym pamiętać, że wynik interpretacji zależy od konkretnych okoliczności. Jeżeli w innym modelu współpracy dominującym świadczeniem okaże się samodzielna usługa reklamowa, badania rynku lub przetwarzania danych, wnioski mogą być odmienne.
Podsumowanie
Dyrektor KIS potwierdził, że prowizja zagranicznej platformy rezerwacyjnej może pozostawać poza zakresem podatku u źródła, nawet jeżeli w ramach kompleksowej usługi platforma wykonuje również czynności marketingowe, obsługę klienta i wsparcie techniczne.
Decydujące znaczenie ma rzeczywisty charakter świadczenia oraz ustalenie, które czynności stanowią jego zasadniczy element. W opisanej sprawie organ uznał, że dominowało pośrednictwo w sprzedaży, a pozostałe czynności miały charakter pomocniczy.
