Przeprowadzka za granicę w trakcie roku a limit 183 dni – czy można podzielić rok podatkowy?

Polskie przepisy uzależniają posiadanie statusu rezydenta podatkowego od spełnienia jednego z dwóch warunków: przebywania w kraju dłużej niż 183 dni w roku podatkowym lub posiadania na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych. Użycie ustawowego spójnika "lub" oznacza, że spełnienie chociażby jednej z tych przesłanek wystarczy do objęcia podatnika nieograniczonym obowiązkiem podatkowym od całości światowych dochodów. Z tego powodu osoby planujące stałą emigrację w drugiej połowie roku często obawiają się, że sam fakt fizycznej obecności w kraju przez ponad sześć miesięcy automatycznie "zabetonuje" ich polską rezydencję aż do 31 grudnia. 

Praktyka organów skarbowych pokazuje jednak, że rok podatkowy można skutecznie podzielić. Utrata polskiej rezydencji podatkowej następuje dokładnie w dniu rzeczywistego i trwałego przeniesienia ośrodka interesów życiowych do innego państwa. W takiej sytuacji limit 183 dni traci swój autonomiczny charakter w odniesieniu do okresu po wyprowadzce. 

Zasady te potwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 30 września 2026 roku, nr: 0113-KDIPT2-3.4011.673.2026.1.KKA, rozpatrując sprawę podatnika, który po spędzeniu w Polsce ponad 183 dni, z dniem 1 października przeniósł się wraz z całą najbliższą rodziną do Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Mężczyzna podjął tam pracę na czas nieokreślony, wynajął mieszkanie i zorganizował edukację dla dzieci. W Polsce pozostawił jedynie puste, obciążone kredytami nieruchomości, nie prowadząc tu już żadnej innej działalności gospodarczej. 

Organ podatkowy jednoznacznie potwierdził, że status podatkowy osoby fizycznej może ulec zmianie w trakcie roku kalendarzowego i przepisy nie nakazują traktowania kogoś jako polskiego rezydenta przez pełne 12 miesięcy, jeśli w trakcie tego okresu przestał spełniać ustawowe kryteria. W takich przypadkach obowiązek podatkowy dzieli się na dwa odrębne etapy: 

• Do dnia wyjazdu podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (rozlicza w Polsce wszystkie światowe dochody). 

• Od dnia przeniesienia centrum interesów życiowych za granicę, podlega on wyłącznie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. 

Oznacza to, że zagraniczne wynagrodzenie za pracę wykonywaną po dacie wyjazdu pozostaje całkowicie poza sferą opodatkowania w Polsce. Polski fiskus ma prawo opodatkować jedynie te dochody, które po wyprowadzce zostałyby ewentualnie wygenerowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (np. ze sprzedaży lub wynajmu pozostawionych nieruchomości).