Safe harbour w transakcjach finansowych - nowe zasady od 2026 roku
Mechanizm safe harbour to popularne uproszczenie w obszarze cen transferowych, szczególnie przy pożyczkach pomiędzy podmiotami powiązanymi. Polega on na stosowaniu określonych w przepisach zasad ustalania oprocentowania, co pozwala ograniczyć obowiązki dokumentacyjne oraz zmniejszyć ryzyko sporów z organami podatkowymi.
Zgodnie z ustawami o PIT i CIT, przy spełnieniu określonych warunków organy podatkowe nie kwestionują wysokości oprocentowania pożyczek. Dodatkowo takie transakcje są zwolnione z obowiązku sporządzania lokalnej dokumentacji cen transferowych.
Warunki skorzystania z safe harbour
Aby możliwe było zastosowanie uproszczeń, wszystkie poniższe kryteria muszą zostać spełnione łącznie:
- oprocentowanie pożyczki musi być ustalone według stopy bazowej i marży wskazanych w obwieszczeniu Ministra Finansów (również przy zmianie umowy),
- okres pożyczki nie może przekraczać 5 lat,
- umowa nie może przewidywać żadnych dodatkowych opłat poza odsetkami,
- łączna wartość pożyczek udzielonych lub otrzymanych od podmiotu powiązanego, w danym roku obrotowym, nie może przekroczyć 20 mln zł (lub równowartości tej kwoty).
Safe harbour nie ma zastosowania, jeżeli pożyczkodawca ma siedzibę lub zarząd w kraju stosującym szkodliwą konkurencję podatkową.
Bazowe stopy procentowe od 2026 roku
Od 2026 r. dla potrzeb safe harbour będą stosowane następujące stopy bazowe:
- PLN: WIBOR 3M, WIRON 3M (stopa składana) lub POLSTR 3M (stopa składana),
- EUR: EURIBOR 3M,
- USD: 90-dniowa średnia SOFR,
- CHF: SARON 3M (stopa składana),
- GBP: SONIA 3M (stopa składana).
Marże safe harbour
Poziomy marż pozostają niezmienione względem lat poprzednich i wynoszą:
- co najmniej 2,0 p.p. – w przypadku pożyczkodawcy,
- nie więcej niż 2,6 p.p. – w przypadku pożyczkobiorcy,
- sumę wartości bezwzględnej bazowej stopy procentowej i wartości określonej w lit. a albo b, w przypadku, gdy wartość bazowej stopy procentowej określonej w pkt 1 jest mniejsza od zera.
