Samofakturowanie przez podmiot zagraniczny za podmiot polski bez KSeF

Polska Spółka świadcząca usługi transportowe opodatkowane w kraju lub poza krajem, niemniej rozliczająca się z kontrahentami zagranicznymi nieposiadającymi polskiego NIP w ramach tzw. samofakturowania „nie zmusi” tych kontrahentów do KSeF.   

Będą oni mogli wystawiać faktury przy użyciu swoich systemów księgowych funkcjonujących poza Polską (i integracją KSeF).  

Tak wynika z jednej z najnowszych interpretacji DKIS z 7 sierpnia 2026 r., 0112-KDIL1-3.4012.378.2026.1.ŁW. 

Wszystko opiera się o rozporządzenie Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 7 grudnia 2025 r. w sprawie przypadków, w których nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych. 

Jak wskazał fiskus:  

„Jeżeli wystąpi obowiązek wystawienia polskiej faktury, ale nabywca nie posłuży się identyfikatorem podatkowym NIP, nie będzie technicznej możliwości nadania mu odpowiednich uprawnień w systemie. W tych przypadkach podmioty zobowiązane do wystawienia faktur będą dokumentować transakcje poza KSeF, na dotychczasowych zasadach, tj.: fakturami wystawionymi w postaci papierowej lub fakturami elektronicznymi (tj. bez możliwości ich wystawiania w KSeF). 

(…) W opisie sprawy wskazali Państwo, że: 

- w odniesieniu do realizowanych transakcji Spółka zawarła z Kontrahentami umowy dotyczące samofakturowania, o których mowa w art. 106d ust. 1 ustawy, 

- na podstawie tych umów Kontrahenci wystawiają – w imieniu i na rzecz Spółki – faktury dokumentujące świadczone przez Spółkę usługi, 

-  Kontrahenci wystawiający faktury w procedurze samofakturowania nie posługują się – w odniesieniu do tych transakcji – polskim numerem identyfikacji podatkowej (NIP). 

Zatem, na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia, w analizowanej sprawie nie wystąpi obowiązek wystawienia faktury ustrukturyzowanej przez nabywcę usług.” 

Podobna interpretacja była wydana 27 marca 2026 r., 0112-KDIL1-3.4012.73.2026.1.KK. 

Nie wiem jak Was, ale mnie wciąż zastanawia:   

Co w przypadku w którym podmiotem odpowiedzialnym za samofakturowanie nie jest bezpośrednio nabywca, ale pośrednik, który najwięcej wie o transakcji?  

Przykładowo typowy pośrednik, który odpowiada za połączenie stron i realizacje transakcji (np. nieruchomościowej/noclegowej), który wie kiedy i na jakich zasadach odbyła się transakcja i jest odpowiedzialny za wystawienie faktury oraz przyjęcie płatności wraz z pobraniem swojej prowizji.  

Też może to być podmiot zagraniczny i też może nie mieć polskiego NIP i nie posługiwać się nim na potrzeby transakcji, a tym samym też nie ma technicznej możliwości nadania mu odpowiednich uprawnień w systemie KSeF.  

Dlaczego rozporządzenie „zapomniało” o takich przypadkach? 

…a może zastosować tu wukładnię celowościową i funkcjonalną? Tylko, który DKIS na to pójdzie?