Raportem nie przesuniesz momentu podatkowego i nie opóźnisz e-fakturowania

Sposób określenia momentu podatkowego w VAT nie powinien budzić wątpliwości. Co jednak, jeśli wraz z tym momentem nie operujesz znaną i definitywną kwota podstawy opodatkowania? Co jeśli Twoje wynagrodzenie jest tylko szacunkiem i wymaga potwierdzenia odpowiednim raportem uwzględniającym szereg czynników wpływających na ostateczna wartość wynagrodzenia? Czy możesz uznać, że obowiązek podatkowy powstaje w dniu udostępnienia takiego raportu? 

O taką sytuację pytał podatnik w interpretacji indywidualnej z 12 sierpnia 2026 r., 0112-KDIL1-3.4012.370.2026.4.KK.  

Wnioskujący wskazywał, że świadczy usługi programistyczne oraz komercjalizuje autorskie aplikacje mobilne, dystrybuowane w modelu subskrypcyjnym przez platformę X, której operator odpowiadał za sprzedaż i pobieranie opłat od aplikacji. Wynagrodzenie tego podatnika miało być rozliczane w cyklach miesięcznych i opierało się na prowizji od opłat od aplikacji.  

W efekcie, podatnik ten wskazywał, że jego rozliczenia nie pokrywają się z miesiącami kalendarzowymi, ale z fiskalnymi i dane widoczne dla niego w panelu obsługującym dystrybucję aplikacji mobilnych są jedynie szacunkowe i podlegają ciągłym zmianom (m.in. ze względu na zwroty konsumenckie, oszustwa płatnicze czy wahania kursów walutowych), aż do czasu uzyskania ostatecznego raportu finansowego zawierającego zweryfikowaną i bezsporną kwotę jego wynagrodzenia (prowizji), przekazywanego w ciągu 30-45 dni od zakończenia miesiąca fiskalnego. 

Wnioskujący zwracał także uwagę na to, że przed momentem udostępnienia tego raportu, nie ma prawnej ani technicznej możliwości ustalenia dokładnej kwoty wynagrodzenia. 

W efekcie, podatnik stał na stanowisku, że:  

„Dopiero zamknięcie okresu rozliczeniowego przez „B” i wygenerowanie oficjalnego raportu finansowego materializuje roszczenie finansowe Wnioskodawcy i pozwala na jednoznaczne określenie podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Skoro Wnioskodawca nie jest w stanie określić kwoty obrotu przed otrzymaniem raportu od „B”, to za koniec okresu rozliczeniowego należy uznać dzień udostępnienia tego raportu. W związku z tym, na podstawie art. 106i ust. 1 ustawy o VAT, Wnioskodawca ma prawo wystawić fakturę do 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym „B” udostępniło ten raport.” 

Niestety z takim podejściem nie zgodził się fiskus.  

Co prawda. nie nastąpiło to wprost, bo DKIS wyraźnie zaznaczył, że opisywana usługa jest opodatkowana w kraju nabywcy (tu: Irlandia) i konieczne jest zweryfikowanie przepisów lokalnych.  

Niezależnie jednak od takiego wskazania DKIS zasugerował, że o momencie wykonania usługi świadczy zakończenie faktycznych działań składających się na nią i takie obowiązki mogą być przewidziane umową: 

„Ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego wymaga od wykonawcy danej usługi prawidłowego określenia momentu jej wykonania. Ustawa nie definiuje tego momentu, ani w żaden sposób nie precyzuje, jakimi kryteriami należy posługiwać się dla jego określenia. Przy czym przyjąć należy, że momentem wykonania usługi jest moment faktycznego wykonania wszystkich działań i czynności składających się na daną usługę. Zatem, usługa jest wykonana, gdy usługodawca zrealizował wszystkie czynności składające się na określony rodzaj usług. Należy zaznaczyć, że o faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter. Jednocześnie podkreślić należy, że ustalenie zakresu świadczonej usługi i w konsekwencji momentu jej wykonania powinno następować w sposób obiektywny. Z kolei o charakterze usługi decydują strony umowy cywilnoprawnej.”  

W efekcie, możemy odnieść wrażenie, że rozliczenie wedle raportu w omawianej tu sytuacji raczej nie byłoby możliwe, ponieważ nasz podatnik jedynie na niego czeka, aby dowiedzieć się jaka jest mu należna kwota wynagrodzenia.  

Wszelkie działania faktyczne już wykonał, a tym samym nie można powiedzieć, że raport jest elementem jego usługi – usługi „w toku”.   

Co innego jednak, gdyby umowa przewidywała, że weryfikacja takiego raportu lub przeprowadzenia jakiś działań na danych z raportu (np. analityki i wyliczenia wynagrodzenia wraz z uwzględnieniem jakiegoś wskaźnika) byłaby elementem jego usługi.  

Tym samym zwracajmy uwagę na posiadane umowy, a jeśli na ich podstawie mamy wątpliwość czy możliwe jest „przesuwanie” momentu podatkowego rozważmy odpowiednie przeformułowanie jej treści w taki sposób by rozliczenie było elementem naszego świadczenia.  

I pamiętajmy przy tym o analogii do wyroku TSUE w sprawie BUDIMEX (C-224/18) z 2 maja 2019 roku.