Świadczenia socjalne od kilku pracodawców a PIT
Niektóre świadczenia socjalne mają roczny limit zwolnienia podatkowego. Pracodawca uwzględnia ten limit na etapie pobierania zaliczek na podatek dochodowy od dochodów pracownika, które sam wypłaca. Dodatkowo pracownik powinien uwzględnić limit w zeznaniu rocznym – w przypadku uzyskiwania świadczeń od kilku pracodawców może to oznaczać konieczność dopłaty podatku. W praktyce jednak…
Świadczenia uzyskiwane ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych to dla pracowników przychody ze stosunku pracy – zob. art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o PIT.
Niektóre świadczenia socjalne są zwolnione od podatku, przy czym ustawodawca zazwyczaj wprowadza roczny limit zwolnienia. Wolne od podatku są między innymi:
1) zapomogi otrzymane w przypadku indywidualnych zdarzeń losowych, klęsk żywiołowych, długotrwałej choroby lub śmierci:
- z funduszu socjalnego, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, z funduszy związków zawodowych lub zgodnie z odrębnymi przepisami wydanymi przez właściwego ministra – niezależnie od ich wysokości,
- z innych źródeł – do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 6000 zł (art. 21 ust. 1 pkt 26 ustawy o PIT);
2) świadczenia otrzymywane przez emerytów, rencistów lub osoby pobierające nauczycielskie świadczenie kompensacyjne, w związku z łączącym ich uprzednio z zakładem pracy stosunkiem służbowym, stosunkiem pracy lub spółdzielczym stosunkiem pracy, w tym od związków zawodowych – do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 4500 zł (art. 21 ust. 1 pkt 38 ustawy o PIT);
3) wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 1000 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi (art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o PIT);
4) dopłaty do: wypoczynku zorganizowanego przez podmioty prowadzące działalność w tym zakresie, w formie wczasów, kolonii, obozów i zimowisk, w tym również połączonego z nauką, pobytu na leczeniu sanatoryjnym, w placówkach leczniczo-sanatoryjnych, rehabilitacyjno-szkoleniowych i leczniczo-opiekuńczych, oraz przejazdów związanych z tym wypoczynkiem i pobytem na leczeniu – dzieci i młodzieży do lat 18:
- z funduszu socjalnego, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych oraz zgodnie z odrębnymi przepisami wydanymi przez właściwego ministra – niezależnie od ich wysokości,
- z innych źródeł – do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2000 zł (art. 21 ust. 1 pkt 78 ustawy o PIT).
Większość podatników korzysta ze świadczeń socjalnych w jednym zakładzie pracy. Oznacza to, że w przypadku, gdy dany płatnik wypłaca świadczenie ponad limit powinien rozliczyć podatek od nadwyżki.
Zdarza się jednak, że pracownik pracuje w kilku miejscach, a emeryt ma kilka byłych zakładów pracy. W efekcie może być tak, że u żadnego płatnika świadczenia nie przekraczają limitu, ale suma świadczeń już przekracza limit roczny. Rodzą się wtedy pytania, jakie to wywołuje skutki dla podatnika i płatnika.
Płatnik ma obowiązek rozliczać świadczenia, które sam wypłaca. Jeżeli zatem wartość wypłacanych świadczeń mieści się w limicie, każdy z płatników stosuje zwolnienie od podatku.
W praktyce, podatnicy rozliczają na podstawie informacji PIT-11 przekazywanych im przez płatników, którzy nie wykazują w tych informacjach przychodów wolnych od podatku. W efekcie, ani podatnik, ani urząd skarbowy nie otrzymuje informacji o sumie wypłaconych kwot. Podatnik nie posiada zatem danych potrzebnych do rozliczenia, ale urząd skarbowy również nie ma danych koniecznych do zweryfikowania poprawności rozliczeń.
W efekcie w przypadku pobierania świadczeń socjalnych z ZFŚS z kilku miejsc, to na podatniku ciąży obowiązek kontroli i rozliczenia się z nadwyżki, która podlega opodatkowaniu. W praktyce jednak obowiązek ten jest jednak nieprzestrzegany – wszyscy udają, że go nie ma. Nie zmienia to jednak faktu, że obowiązek taki faktycznie istnieje.
