Budynek z pomieszczeniem socjalnym może być kosztem kwalifikowanym nowej inwestycji

W ramach ustawy o wspieraniu nowych inwestycji przewidziano definicję kosztów kwalifikowanych. Zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy są to między innymi poniesione w okresie ważności decyzji o wsparciu koszty inwestycji kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną z tytułu nowej inwestycji, z wyłączeniem kosztów poniesionych na samochody osobowe, środki transportu lotniczego, tabor pływający oraz inne składniki majątku służące głównie celom osobistym przedsiębiorcy. 

Zgodnie natomiast z § 8 ust. 1 rozporządzenia do ustawy do kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje zalicza się koszty będące między innymi kosztem związanym z nabyciem gruntów lub prawa ich użytkowania wieczystego. Z literalnego brzmienia przepisów wynika więc, że wszystkie wydatki mieszczące się w katalogu wskazanym w § 8 ust. 1 rozporządzenia, realizujące pozostałe warunki określone w rozporządzeniu i funkcjonalnie związane z nową inwestycją objętą decyzją o wsparciu stanowią koszty kwalifikujące się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje.  

Z treści przepisów nie wynika więc by przeznaczenie wydatków na same czynności produkcyjne bądź na zaplecze administracyjno-socjalne miało być kryterium zaliczenia wydatków do kosztów kwalifikowanych bądź wykluczenia z kategorii kosztów kwalifikowanych. Ograniczeń takich nie przewiduje zarówno rozporządzenie, jak też inne przepisy regulujące kwestie udzielania pomocy przedsiębiorcom.  

Racjonalnie oceniając więc sytuacje nabycia nieruchomości z zapleczem socjalnym należy stwierdzić, że nowa inwestycja chociażby w zakresie produkcji wymaga adekwatnego zaplecza administracyjnego i socjalnego. Obie te składowe nowej inwestycji tworzą integralną całość w tym znaczeniu, że rozwój w sferze produkcji jest wykluczony bez adekwatnego zaplecza administracyjnego czy socjalnego.  

Stanowisko to potwierdził również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 5 maja 2026 roku, nr: 0111-KDIB1-3.4010.670.2024.12.DW – nie obyło się jednak bez konieczności zaskarżenia uprzednio wydanej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.