Czy można „na wszelki wypadek” oznaczać wszystkie faktury jako MPP? Nowa interpretacja KIS
W 2026 r. obowiązkowy KSeF stał się jednym z kluczowych wyzwań operacyjnych dla działów księgowych i podatkowych. W praktyce wielu podatników zaczęło poszukiwać rozwiązań upraszczających proces fakturowania oraz ograniczających ryzyko błędów związanych z obowiązkowym mechanizmem podzielonej płatności (MPP). Na tym tle szczególnie interesująca jest najnowsza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 maja 2026 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.185.2026.1.KM, dotycząca możliwości oznaczania wszystkich faktur ustrukturyzowanych w KSeF adnotacją „mechanizm podzielonej płatności”.
Sprawa dotyczyła podatnika prowadzącego działalność w zakresie sprzedaży towarów, najmu oraz świadczenia usług serwisowych i instalacyjnych. Spółka wskazała, że po wdrożeniu obowiązkowego KSeF wystawia zarówno faktury objęte obligatoryjnym MPP, jak i faktury, w przypadku których obowiązek ten nie występuje. Jednocześnie, ze względu na dużą dynamikę zmian asortymentowych oraz praktyczne trudności związane z prawidłową klasyfikacją towarów do załącznika nr 15 ustawy o VAT, spółka planowała wdrożyć jednolitą zasadę operacyjną polegającą na oznaczaniu wszystkich faktur ustrukturyzowanych adnotacją „mechanizm podzielonej płatności”, niezależnie od tego, czy dana transakcja rzeczywiście podlega obowiązkowemu split payment.
Podatnik argumentował, że przepisy ustawy o VAT nie zakazują zamieszczania takiej adnotacji również w sytuacjach, gdy MPP ma charakter dobrowolny. Wnioskodawca powołał się przy tym na art. 108a ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym mechanizm podzielonej płatności może być stosowany fakultatywnie także poza przypadkami obligatoryjnymi. Spółka wskazała również na wcześniejsze interpretacje indywidualne oraz komunikaty Ministerstwa Finansów, z których wynikało, że umieszczenie na fakturze dodatkowej adnotacji „mechanizm podzielonej płatności” mimo braku ustawowego obowiązku nie powinno być traktowane jako błąd fakturowy. W ocenie podatnika działanie takie miało wyłącznie charakter organizacyjny i miało służyć ujednoliceniu procesów księgowych oraz ograniczeniu ryzyka omyłkowego braku oznaczenia MPP tam, gdzie jest ono wymagane.
Dyrektor KIS uznał jednak stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Organ podkreślił, że przepisy art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o VAT w sposób jednoznaczny określają sytuacje, w których faktura powinna zawierać adnotację „mechanizm podzielonej płatności”. Dotyczy to wyłącznie przypadków, gdy łącznie spełnione są trzy przesłanki: faktura przekracza 15 000 zł brutto, dokumentuje towary lub usługi z załącznika nr 15 do ustawy o VAT oraz jest wystawiana na rzecz podatnika. W ocenie organu oznaczenie MPP stanowi istotną informację dla nabywcy dotyczącą obowiązku zastosowania określonego sposobu zapłaty i dlatego nie powinno być stosowane automatycznie do wszystkich faktur.
Jednocześnie interpretacja zawiera bardzo interesującą i dość niejednoznaczną konkluzję. Organ z jednej strony uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe, ale z drugiej wyraźnie wskazał, że przepisy dotyczące zakresu danych na fakturze określają jedynie elementy obligatoryjne, natomiast podatnik może zamieszczać również inne informacje dodatkowe, co samo w sobie nie stanowi naruszenia przepisów fakturowych. W praktyce oznacza to, że Dyrektor KIS formalnie zakwestionował możliwość przyjęcia zasady „MPP na każdej fakturze”, ale jednocześnie przyznał, że samo zamieszczenie adnotacji „mechanizm podzielonej płatności” mimo braku ustawowego obowiązku nie jest automatycznie traktowane jako wadliwość faktury.
Interpretacja ta pokazuje szerszy problem praktyczny związany z funkcjonowaniem KSeF i automatyzacją procesów księgowych. Wielu podatników dąży obecnie do maksymalnego uproszczenia procesów poprzez stosowanie jednolitych reguł systemowych. Z perspektywy biznesowej rozwiązanie polegające na oznaczaniu wszystkich faktur jako MPP wydaje się logiczne – ogranicza ryzyko błędów klasyfikacyjnych oraz potencjalnych sankcji związanych z pominięciem obowiązkowej adnotacji. Należy bowiem pamiętać, że brak oznaczenia „mechanizm podzielonej płatności” w sytuacji, gdy jest ono wymagane, może skutkować dodatkowym zobowiązaniem podatkowym w wysokości 30% kwoty VAT przypadającej na towary lub usługi objęte załącznikiem nr 15.
Z drugiej jednak strony masowe oznaczanie wszystkich faktur jako MPP może powodować szereg problemów operacyjnych. W praktyce wielu kontrahentów traktuje adnotację „mechanizm podzielonej płatności” jako obligatoryjną instrukcję płatniczą i automatycznie dokonuje zapłaty w split payment, nawet gdy przepisy tego nie wymagają. Może to wpływać na płynność finansową przedsiębiorstw poprzez zwiększenie środków zamrożonych na rachunkach VAT. Dodatkowo w środowisku KSeF oznaczenia techniczne nabierają znacznie większego znaczenia niż w klasycznych fakturach PDF, ponieważ są przetwarzane automatycznie przez systemy ERP i workflow księgowe.
Interpretacja DKIS pokazuje, że podatnicy powinni zachować ostrożność przy projektowaniu zautomatyzowanych modeli fakturowania w KSeF. Choć samo umieszczenie adnotacji MPP poza przypadkami obligatoryjnymi prawdopodobnie nie powinno prowadzić do zakwestionowania faktury, to jednak organy podatkowe wyraźnie oczekują, że oznaczenie to będzie stosowane zgodnie z przesłankami ustawowymi. W praktyce bezpieczniejszym rozwiązaniem może być wdrożenie odpowiednich mechanizmów kontrolnych w systemach ERP, które będą identyfikowały transakcje objęte załącznikiem nr 15, zamiast stosowania modelu „MPP dla wszystkich”.
Podatnicy działający w branżach objętych częstym stosowaniem split payment powinni również zweryfikować swoje procesy klasyfikacji PKWiU i mapowania towarów oraz usług do załącznika nr 15 ustawy o VAT. W środowisku obowiązkowego KSeF błędy w tym zakresie mogą bowiem generować nie tylko ryzyka podatkowe, ale również istotne problemy operacyjne po stronie kontrahentów i działów finansowych.
