Dyrektor KIS: opłata za przedwczesne rozwiązanie umowy nie jest kosztem, „bo nie”.

Ponad miesiąc temu opublikowaliśmy na naszym blogu artykuł ogólnie omawiający problematykę możliwości zaliczenia jako kosztu uzyskania przychodu wydatku w postaci opłaty za przedterminowe rozwiązanie umowy.  

Jak wyjaśnialiśmy, sądy administracyjne, w tym NSA, przedstawiają w tej materii liberalne stanowisko, co do zasady stając po stronie podatników i zgadzając się na odliczenie takiego wydatku. 

Niestety, na etapie postępowania przed organem, kwestia uznania zasadności odliczenia jest istną loterią. Dyrektor KIS często nie zgadza się na takie odliczenie, a jeśli już się zgadza, to z reguły tylko w sytuacjach, w których podatnik wskaże konkretne wyliczenia wydatków, które zaoszczędził w wyniku wcześniejszego rozwiązania umowy. 

Niestety, najnowsza interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 2 kwietnia 2026 r., znak 0111-KDIB1-3.4010.55.2026.1.DW jest objawem tego, że nawet wskazanie przez podatnika konkretnych wydatków, które zaoszczędzi on wskutek odstąpienia od umowy, może okazać się niewystarczające dla organu. 

Jak czytamy w interpretacji, pewna spółka w 2022 r. zawarła umowę najmu hali produkcyjnej z częścią socjalno-biurową na okres 4 lat. W trakcie jej obowiązywania spółka zaliczyła istotny spadek sprzedaży, co zmusiło ją do działań optymalizacyjnych. Spółka podjęła więc decyzję o przeniesieniu procesu produkcji z wynajmowanej hali do jej własnej nieruchomości. W celu zaoszczędzenia niepotrzebnych już z jej perspektywy wydatków, zdecydowała się na rozwiązanie umowy najmu przed zakończeniem okresu, na jaki została zawarta, co pociągało za sobą konieczność zapłaty jednorazowego wynagrodzenia z tytułu wcześniejszego rozwiązania Umowy najmu. 

Spółka dość szczegółowo opisała wydatki, które miała zamiar zaoszczędzić takim działaniem. Wymieniła m.in. obniżenie poziomu zapasów, redukcję kosztów transportu, kosztów eksploatacyjnych związanych z utrzymaniem obiektu, w szczególności kosztów mediów, kosztów ochrony i sprzątania, kosztów ogrzewania, a także na uniknięcie indeksacji czynszu najmu o wskaźnik inflacji, która miała nastąpić od lutego 2026 r. Poprzez zaoszczędzenie tych wydatków, końcowym efektem miała być poprawa efektywności organizacyjnej i kosztowej działalności. Spółka twierdziła, że zapłacone przez nią jednorazowe wynagrodzenie z tytułu wcześniejszego rozwiązania Umowy najmu stanowi koszt uzyskania przychodu. 

Uzasadniając swoje stanowisko Spółka powołała się na szereg korzystnych dla siebie wyroków NSA, WSA oraz interpretacji indywidualnych Dyrektora KIS, wszystkich wydanych w okresie po 2017 r. i dotykających stricte problemu opłat za wcześniejsze rozwiązanie umowy. 

Niestety, nie przekonało to Dyrektora KIS, przy czym należy podkreślić, że jego argumentacja jawi się jako wyjątkowo oszczędna. Organ powołał się na starsze, liczące sobie już ponad 15, a nawet ponad 20 lat (!) orzeczenia sądów administracyjnych, które odwołują się do argumentu ponoszenia ryzyka gospodarczego przez podatnika, którego „nie można sobie rekompensować za pomocą przepisów podatkowych. Nie wszystkie bowiem wydatki związane z działalnością gospodarczą, nawet ekonomicznie uzasadnione, stanowią koszty uzyskania przychodów. W przeciwnym wypadku każde ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej można by przenosić przy użyciu przepisów podatkowych na Skarb Państwa poprzez pomniejszanie dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania”. Jednocześnie Dyrektor KIS nie raczył wypowiedzieć się w zakresie przywołanych przez spółkę licznych, o wiele nowszych, a tym samym bardziej reprezentatywnych orzeczeń dla istoty sprawy, które to dotykają wprost materii problemowej opłaty za wcześniejsze rozwiązanie umowy. 

Uzasadnienie stanowiska organu ciężko zatem uznać za w jakimkolwiek stopniu przekonujące. Można śmiało powiedzieć, że jest to kolejny przykład rozstrzygnięcia organu podatkowego stosującego profiskalną wykładnie prawa podatkowego i odmawiającego racji podatnikowi, na zasadzie „nie, bo nie”. 

Źródło: interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 2 kwietnia 2026 r., znak 0111-KDIB1-3.4010.55.2026.1.DW 

Z treścią interpretacji mogą się Państwo zapoznać tutaj.