Działalność prowadzona w mieszkaniu? Rachunki można uwzględnić w kosztach firmy.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Wydatek, aby mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, powinien jednak spełniać łącznie następujące warunki: 

• powinien pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, 
• nie może znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, 
• powinien być właściwie udokumentowany. 

W przypadku jednoosobowej działalności gospodarczej kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. 

Osoba prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą w domu (przykładowo o charakterze doradczym czy informatycznym) w lokalu mieszkalnym, w którym zamieszkuje oraz w którym żadne z pomieszczeń nie jest przeznaczone wyłącznie do prowadzenia działalności gospodarczej wciąż może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów część wydatków związanych z utrzymaniem tego lokalu. W takim przypadku wszystkie pomieszczenia mają charakter mieszany co oznacza, że są wykorzystywane zarówno na cele prywatne, jak i na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej bez wyraźnego rozdzielenia pomieszczeń o funkcji typowo firmowej. W tej sytuacji kluczowe jest przyjęcie racjonalnej proporcji i ustalenie w jakim zakresie mieszkanie oprócz funkcji mieszkalnej jest wykorzystywane również do prowadzenia działalności gospodarczej.

Taką proporcje można kolejno odnieść do poniesionych kosztów związanych z utrzymaniem i korzystaniem z lokalu mieszkalnego (czynsz/opłaty administracyjne, energia elektryczna, woda i ścieki, usługi telekomunikacyjne (Internet) oraz podatek od nieruchomości) i część zajmowaną na działalność gospodarczą zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. 

Takie stanowisko zaprezentował Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 18 marca 2026 roku, nr: 0112-KDIL2-2.4011.18.2026.2.IM stwierdzając, że dopuszczalne jest zaliczenie bieżących wydatków związanych z utrzymaniem lokalu mieszkalnego do kosztów uzyskania przychodów proporcjonalnie do wykorzystywanej w działalności gospodarczej powierzchni lokalu.