JPK_ST_KR w CIT estońskim: Fiskus bezlitosny dla uproszczeń. Jak prawidłowo wypełnić strukturę?

Wdrożenie podatku ryczałtowego od dochodów spółek (tzw. CIT estońskiego) wiąże się z rewolucją w księgowości: klasyczna amortyzacja podatkowa ustępuje miejsca amortyzacji bilansowej. Mogłoby się wydawać, że skoro podatnik nie ustala podstawy opodatkowania w oparciu o tradycyjne koszty uzyskania przychodów, zbędne staje się również raportowanie danych o podatkowej wartości środków trwałych. Nic bardziej mylnego. Najnowsza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 25 maja 2026 r. (sygn. 0111-KDIB2-1.4010.80.2026.1.ED) rozwiewa złudzenia podatników szukających administracyjnych uproszczeń.  

Istota sporu: Czy zerować pola podatkowe? 

Zgodnie z art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, podatnicy mają obowiązek przesyłania ksiąg rachunkowych w formie elektronicznej (struktury JPK). W przypadku ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych właściwą strukturą jest JPK_ST_KR.  

Wnioskodawca – spółka objęta CIT estońskim – stanął na stanowisku, że skoro w okresie ryczałtu przepisy o podatkowej amortyzacji (art. 16a-16m ustawy o CIT) nie mają do niego zastosowania , to w polach dedykowanych amortyzacji podatkowej ma prawo wpisać wartości „0”. Spółka argumentowała, że nakaz odtwarzania lub utrzymywania fikcyjnych danych podatkowych generuje wyłącznie zbędny nakład pracy i nie odzwierciedla jej rzeczywistych rozliczeń. Wskazała, że polami obligatoryjnymi powinny być dla niej wyłącznie pola dotyczące ujęcia rachunkowego (bilansowego).  

Stanowisko Dyrektora KIS: Obowiązek zachowania danych historycznych 

Dyrektor KIS uznał stanowisko spółki za prawidłowe tylko w części. Organ podatkowy kategorycznie odrzucił możliwość masowego wpisywania wartości „0” we wszystkich polach dotyczących sfery podatkowej.  

Fiskus powołał się na Rozporządzenie Ministra Finansów z 16 sierpnia 2024 r. w sprawie dodatkowych danych w księgach rachunkowych oraz oficjalne wytyczne resortu finansów. Kluczowym wnioskiem płynącym z interpretacji jest podział środków trwałych na dwie kategorie w zależności od momentu ich wprowadzenia do ewidencji:  

1. Środki trwałe nabyte przed przejściem na CIT estoński

W tym obszarze podatnik nie może wpisać wartości „0” w polach dotyczących wartości początkowej oraz dotychczasowych odpisów. Organ wskazał, że:  

• W polu E_10A należy podać podstawową procentową stawkę amortyzacji podatkowej, jaka wynika z wykazu stawek.  

• W polu E_12 należy bezwzględnie wykazać historyczną wartość początkową podatkową, zaktualizowaną na ostatni dzień roku poprzedzającego wejście w system estoński.  

• W polu E_20 należy ujawnić sumę odpisów amortyzacyjnych podatkowych narastająco, z doliczeniem stanu na ostatni dzień okresu raportowanego.  

2. Środki trwałe nabyte w trakcie opodatkowania ryczałtem

Dopiero w przypadku nowych składników majątku, zakupionych już w okresie korzystania z CIT estońskiego, Ministerstwo Finansów oraz Dyrektor KIS dopuszczają pełne zerowanie wskaźników podatkowych. Dla takich obiektów pola wartości początkowej podatkowej (E_12) oraz skumulowanej amortyzacji (E_20) przyjmują wartość „0”.  

Gdzie podatnik miał rację? 

Organ potwierdził poprawność założeń spółki w obszarze technicznym dotyczącym bieżących odpisów. Podatnicy na CIT estońskim w strukturze JPK_ST_KR wpisują:  

• „X – brak amortyzacji” w polu E_9_1 (metoda amortyzacji),  

• „0” w polach E_10B (stawka kwotowa), E_11 (stawka po korekcie) oraz E_19 (suma odpisów w danym roku),  

• „X – brak odpisu” w polu E_17 (częstotliwość odpisu).  

Podsumowanie i przestroga dla biznesu 

Omawiana interpretacja o sygn. 0111-KDIB2-1.4010.80.2026.1.ED to jasny sygnał dla działów finansowo-księgowych. Przejście na CIT estoński nie zwalnia z obowiązku pamięci o przeszłości podatkowej środków trwałych. Systemy ERP i programy księgowe muszą być skonfigurowane tak, aby dla celów walidacji plików JPK_ST_KR trwale przechowywały dane o historycznej wartości podatkowej majątku. Próba uproszczenia rozliczeń poprzez wpisanie zer w całej strukturze podatkowej zostanie uznana przez organy skarbowe za błąd formalny w raportowaniu.