KIS: licencje na emisję filmów i seriali to należności licencyjne objęte WHT, a nadawca nie jest użytkownikiem końcowym

Przedmiotem rozstrzygnięcia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 21 sierpnia 2026 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.230.2026.2.PP była kwalifikacja na gruncie podatku u źródła wynagrodzeń wypłacanych zagranicznym kontrahentom za prawa do emisji i udostępniania filmów oraz seriali we własnych kanałach telewizyjnych i na własnej platformie streamingowej. 

Okoliczności sprawy 

Polska spółka akcyjna działająca w sektorze medialnym prowadzi kanały telewizyjne oraz platformę streamingową. Na podstawie umów dystrybucyjnych (Distribution Agreement) zawieranych z kontrahentami z USA, Wielkiej Brytanii, Indii, Meksyku, Kolumbii i Hongkongu nabywa ograniczone, niewyłączne prawa do emisji i udostępniania gotowych filmów oraz seriali odbiorcom końcowym – na oznaczonym terytorium, przez oznaczony czas i na określonych polach eksploatacji. Wynagrodzenie przyjmuje różne modele (opłata stała, okresowa, terytorialna, minimalna gwarantowana, zależna od oglądalności lub mieszana). 

Spółka nie nabywa praw autorskich, nie może utworów sublicencjonować, reprodukować w celu dalszego obrotu, modyfikować, tworzyć utworów zależnych ani dalej rozporządzać prawami. Kontrahenci przez cały okres umów pozostają właścicielami praw autorskich, nie posiadają zakładu w Polsce, a spółka dysponuje ich certyfikatami rezydencji. We własnym stanowisku spółka argumentowała, że umowy mają charakter dystrybucyjny, element licencyjny jest jedynie akcesoryjny wobec usługi dystrybucji gotowych treści, a wynagrodzenie - wobec braku zakładu kontrahentów w Polsce - powinno być traktowane jako zyski przedsiębiorstwa, poza zakresem WHT. 

Stanowisko organu 

Organ uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Odwołując się do ustawy o prawie autorskim, wskazał, że filmy i seriale są utworami audiowizualnymi, a należności z tytułu licencji na korzystanie z takich utworów mieszczą się w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Kluczowe znaczenie w sprawie miała ocena czy Spółka działa jako użytkownik końcowy. z licencją użytkownika końcowego mamy do czynienia wtedy, gdy utwór jest wykorzystywany wyłącznie na własne wewnętrzne potrzeby, bez prawa modyfikacji, kopiowania czy rozpowszechniania. 

Zdaniem organu spółka nie działa jako użytkownik końcowy. Nabyte prawa wykorzystuje bowiem komercyjnie do publicznego udostępniania utworów widzom i użytkownikom końcowym w ramach własnych kanałów telewizyjnych i platformy streamingowej, a więc do rozpowszechniania gotowych treści przez oznaczony czas, na oznaczonym terytorium i za pośrednictwem określonych kanałów dystrybucji. To, że spółka nie może sublicencjonować, reprodukować dla dalszego obrotu ani modyfikować utworów, zdaniem KIS nie zmienia kwalifikacji, skoro korzysta z nich w celu publicznej emisji i udostępniania, a nie wyłącznie na własne wewnętrzne potrzeby. 

W konsekwencji organ przyjął, że wynagrodzenia wypłacane zagranicznym kontrahentom stanowią należności z praw autorskich objęte art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT i podlegają zryczałtowanemu podatkowi u źródła według stawki 20%, z uwzględnieniem właściwych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.