Medycyna estetyczna w kosztach firmy? Dyrektor KIS mówi „nie” – nawet gdy zabiegi dotyczą twarzy marki
Czy lifting twarzy albo operacja plastyczna może być kosztem uzyskania przychodu? Dyrektor KIS uznał, że nie, nawet jeżeli osoba poddająca się zabiegom jest „twarzą marki”, a jej wygląd ma, zdaniem Spółki, bezpośredni wpływ na sprzedaż. Organ uznał, że tego rodzaju wydatki mają charakter osobisty.
Zabiegi medycyny estetycznej a koszty uzyskania przychodów
Sprawa dotyczyła Spółki prowadzącej działalność gospodarczą polegającą na detalicznej sprzedaży produktów, głównie odzieży, za pośrednictwem transmisji sprzedażowych prowadzonych w mediach społecznościowych.
Model biznesowy Spółki opierał się na tzw. live commerce, tj. transmisjach na żywo oraz materiałach wideo, w których prezentowane były oferowane produkty. Kluczowym elementem tego modelu była osoba występująca w materiałach sprzedażowych i marketingowych, która pełniła funkcję tzw. „twarzy marki”. Jak wskazano w uzupełnieniu wniosku, osoba ta jest również wspólnikiem Spółki.
Osoba ta była stale obecna w transmisjach sprzedażowych oraz materiałach wideo i fotograficznych. Prezentowała oferowaną odzież poprzez jej noszenie i demonstrację na własnej sylwetce.
W efekcie odbiorcy treści utożsamiali tę osobę z marką Spółki. Zdaniem Spółki jej wizerunek miał bezpośrednie przełożenie na zainteresowanie klientów produktami, podejmowanie decyzji zakupowych, a w konsekwencji również na wysokość osiąganych przychodów.
Problem pojawił się w związku z planowanym finansowaniem przez Spółkę zabiegów i operacji z zakresu medycyny estetycznej.
Spółka chciała zaliczyć lifting i operację plastyczną do kosztów podatkowych
Spółka wskazała, że rozważa finansowanie zabiegów oraz operacji z zakresu medycyny estetycznej, których celem miałoby być utrzymanie przez osobę prezentującą produkty określonego, spójnego i pożądanego przez klientów wyglądu.
Wśród planowanych wydatków wymieniono w szczególności lifting twarzy oraz operację plastyczną okolicy pośladków.
W ocenie Spółki wydatki te pozostawały w bezpośrednim oraz ścisłym związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz osiąganymi przychodami.
Spółka argumentowała, że specyfika branży odzieżowej powoduje, iż sposób prezentacji produktu na osobie ma bezpośredni wpływ na jego atrakcyjność handlową, a tym samym na poziom sprzedaży.
Wskazywano również, że klienci podejmują decyzje zakupowe nie tylko w oparciu o sam produkt, lecz również o jego prezentację wizualną, styl życia oraz estetykę osoby występującej w materiałach marketingowych.
Zdaniem Spółki istniała zatem bezpośrednia korelacja pomiędzy wyglądem osoby prezentującej produkty, sposobem i jakością prezentacji towaru a osiąganiem przez Spółkę przychodów ze sprzedaży.
W konsekwencji Spółka uznała, że wydatki na zabiegi medycyny estetycznej mogą zostać uznane za wydatki ponoszone w celu osiągnięcia, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów.
„Twarz marki” nie przesądza o podatkowym charakterze wydatku
Dyrektor KIS wskazał, że choć w przypadku działalności prowadzonej przez Spółkę, polegającej na sprzedaży produktów, głównie odzieży, za pośrednictwem transmisji sprzedażowych w mediach społecznościowych, wizerunek osoby występującej w materiałach sprzedażowych i marketingowych niewątpliwie ma istotne znaczenie, to wydatki na zabiegi i operacje z zakresu medycyny estetycznej należy uznać przede wszystkim za wydatki o charakterze osobistym. Służą one bowiem poprawie wyglądu danej osoby w ogólności, a nie realizacji konkretnego celu gospodarczego.
W ocenie organu wydatki te nie pozostają ani w bezpośrednim, ani w pośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich związek z możliwością uzyskania przychodów ma charakter wyłącznie teoretyczny. Jak wskazał Dyrektor KIS, dbanie o wygląd twarzy i sylwetki jest naturalną potrzebą osobistą, niezależną od tego, czy dana osoba występuje w materiałach sprzedażowych lub marketingowych Spółki, a także naturalnym następstwem upływu czasu. W konsekwencji finansowanie takich zabiegów stanowi realizację osobistych potrzeb osoby fizycznej – w analizowanym przypadku wspólnika i podmiotu powiązanego ze Spółką.
Organ podkreślił również, że profesjonalny, schludny i estetyczny wygląd jest przejawem kultury osobistej i nie zależy od rodzaju wykonywanej działalności. Nie zgodził się zatem z twierdzeniem Spółki, że brak zabiegów medycyny estetycznej mógłby bezpośrednio negatywnie wpłynąć na odbiór marki, skuteczność działań marketingowych, a w konsekwencji na wysokość osiąganych przychodów.
Jak zauważył Dyrektor KIS, w mediach społecznościowych funkcjonują liczni twórcy, którzy nie korzystają z takich zabiegów, a mimo to osiągają przychody, natomiast odpowiedni poziom estetyki i wizerunku można zapewnić również za pomocą innych środków.
Zdaniem organu, niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba nabywa pewne usługi kosmetyczne wedle własnego poczucia estetyki i upodobania, bez względu na uprawiany zawód. W dzisiejszym świecie jest to niezależne od sytuacji zawodowej, nawet osoby, których „nie widać” w pracy, korzystają z zabiegów kosmetycznych.
W konsekwencji Dyrektor KIS uznał, że wydatki na medycynę estetyczną ponoszone przez Spółkę w celu utrzymania odpowiedniego wizerunku wspólnika prezentującego jej produkty mają charakter osobisty i nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Tym samym stanowisko Spółki, zgodnie z którym wydatki na zabiegi i operacje medycyny estetycznej osoby będącej „twarzą marki”, mającej bezpośredni wpływ na sprzedaż, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, Dyrektor KIS uznał za nieprawidłowe.
