Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków poniesionych na spłatę kredytu gotówkowego – stanowisko Dyrektora KIS
Sprawa dotyczyła podatnika, który w 2024 r. kupił lokal mieszkalny za 49 tys. zł. Zakup został sfinansowany kredytem gotówkowym w wysokości 85 tys. zł. Pozostałą część środków z kredytu, tj. 36 tys. zł, podatnik przeznaczył na remont nieruchomości. Następnie w 2026 r. mieszkanie zostało sprzedane za 105 tys. zł. Ponieważ od końca roku, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości, nie upłynęło jeszcze pięć lat, sprzedaż stanowiła źródło przychodu podlegające opodatkowaniu PIT.
W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym, Wnioskodawca zadał pytanie, czy spłata w całości kredytu gotówkowego bankowego powziętego na zakup lokalu mieszkalnego, po sprzedaży tego lokalu stanowi koszt uzyskania przychodu w rozliczeniu PIT-39 – sam uważał, że tak.
Jego zdaniem spłata ww. kredytu w całości, powziętego na zakup lokalu mieszkalnego jest kosztem przychodu, albowiem spłata zadłużenia stanowi realny wydatek podatnika i powinna być traktowana jako koszt uzyskania przychodu. W swoim uzasadnieniu Wnioskodawca wskazał, że nowelizacja ustawy z 23 października 2018 r., która od 1 stycznia 2019 r. rozszerzyła katalog wydatków stanowiących koszt uzyskania przychodu o długi spadkowe. Jego zdaniem w obecnym stanie prawnym spłata kredytu hipotecznego zaciągniętego przez spadkodawcę, obciążającego nieruchomość nabytą w drodze dziedziczenia, stanowi koszt zbycia.
Dyrektor KIS nie zgodził się jednak z takim podejściem. Organ stwierdził, że kosztem uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia ww. lokalu mieszkalnego bez wątpienia jest kwota jaką zapłacił Wnioskodawca za lokal będący przedmiotem odpłatnego zbycia, jak również kwota wydatkowana na remont tego lokalu mieszkalnego, czyli nakłady poczynione na ten lokal podnoszące wartość ww. lokalu i właściwie udokumentowane.
Natomiast wydatki na spłatę kredytu nie stanowią kosztu uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tego mieszkania. Dyrektor KIS stwierdził, że są to wydatki związane jedynie z pozyskaniem środków pieniężnych na nabycie i wykończenie tego lokalu, których nie sposób utożsamiać z wydatkami poniesionymi na te cele, a to uniemożliwia zakwalifikowanie tych wydatków do kosztów uzyskania przychodu, o których mowa w art. 22 ust. 6c ustawy o PIT. Wydatki te wynikają bowiem wyłącznie z faktu nabywania przez Wnioskodawcę lokalu mieszkalnego za środki z kredytu bankowego. Wydatki te nie stanowią również nakładów poczynionych na przedmiotowy lokal mieszkalny w trakcie jego posiadania, o których mowa w ww. przepisie. Wydatki te w żaden sposób nie wpłynęły bowiem na podwyższenie wartości tego lokalu.
Wobec powyższego, organ stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy zgodnie z którym: spłata ww. kredytu w całości, powziętego na zakup lokalu mieszkalnego jest kosztem przychodu, albowiem spłata zadłużenia stanowi realny wydatek podatnika i powinna być traktowana jako koszt uzyskania przychodu – jest nieprawidłowe.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w Interpretacji indywidualnej z 26 sierpnia 2026 r. nr: 0115-KDIT3.4011.613.2026.1.AK
