Obiekty magazynowe – budynki czy budowle?

Na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: UPOL), budynkiem jest obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz który posiada fundamenty i dach, z wyłączeniem obiektu, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 lit a UPOL za budowlę uznać należy obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.

W załączniku nr 4 do UPOL, w poz. 6 wskazany został obiekt, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność, inny niż wymieniony w poz. 4 i poz. 5.

Na tle powyższej regulacji podatnik – Spółka – wystąpiła do Burmistrza z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej. Jak zostało sprecyzowane w stanie faktycznym opisanym we wniosku, w 2015 r. Spółka wykazała do opodatkowania obiekty mające charakter magazynowy jako budynki opodatkowane od ich powierzchni użytkowej. Obiekty magazynowe są trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadają fundamenty i dachy oraz zostały wzniesione w wyniku robót budowlanych. Funkcją gospodarczą obiektów magazynowych jest składowanie i magazynowanie materiałów w postaci sypkiej, takich jak: fosforyty, sól potasowa, siarczan amonu, dolomit, magnezyt oraz niektórych nawozów przed zgranulowaniem lub spakowaniem. Materiały przechowywane w obiektach magazynowych są wykorzystywane do produkcji nawozów i są przechowywane luzem na posadce obiektów magazynowych w ten sposób, że wewnątrz obiektu powstają hałdy/kopce materiałów. Jednocześnie w niektórych obiektach magazynowych występują ściany o wysokości kilkunastu metrów, które wydzielają materiały w postaci sypkiej i zabezpieczają przed ich niekontrolowanym rozsypywaniem się. Materiały składowane w wyżej opisany sposób są następnie podnoszone i przenoszone na inne miejsce za pomocą m.in. suwnic chwytakowych położnych na elementach konstrukcyjnych obiektów magazynowych.

Ze względu na uzasadnienie gospodarcze, materiały w obiektach magazynowych są przechowywane luzem nie tylko na posadzce danego obiektu, ale także z uwzględnieniem kubatury danego obiektu (są usypywane kopce/hałdy), ale nie są magazynowane w workach/beczkach ani innego rodzaju pojemnikach służących do przechowywania. Obiekty magazynowe nie są również wyposażone w regały wysokiego składowania na których mogłyby być przechowywane zapakowane mniejsze partie materiałów.

Spółka powzięła wątpliwość, czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. obiekty magazynowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od swoich powierzchni użytkowych jako budynki, czy też jako budowle od swoich wartości początkowych.

W ocenie podatnika obiekty magazynowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a) w zw. poz. 6 załącznika nr 4 do UPOL.

W interpretacji indywidualnej z dnia 22 października 2025 r., organ podatkowy uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe uznając, że „obiekty magazynowe, których dotyczy wniosek nie mieszczą się w zakresie wyłączenia z definicji budynku, przewidzianego w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jako że ich podstawowym parametrem technicznym nie jest pojemność.(…) Są to obiekty znacznych rozmiarów, których powierzchnię użytkową można z łatwością ustalić i nie jest ona znikoma w stosunku do innych parametrów. Budynki te nie zostały zaprojektowane wyłącznie jako zbiorniki materiałów sypkich (jak chociażby silosy czy elewatory), z łatwością mogą pełnić również inną funkcję magazynową, chociażby jako magazyny wysokiego składowania. Obecny sposób ich wykorzystania przez spółkę nie przesądza zaś o tym, w jaki sposób obiekty te winny zostać opodatkowane.” 

Podatnik złożył skargę na przedmiotową interpretację podatkową, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wydając w dniu 28 maja 2026r. wyrok (I SA/Po 938/25), uznał skargę za zasadną. Sąd zwrócił uwagę, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do tego czy podstawowym parametrem technicznym spornych obiektów wyznaczającym ich przeznaczenie jest pojemność. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje obecnie pogląd o zasadności kwalifikowania takich obiektów dla celów podatkowych jako budowle, jeżeli ich wyróżniającą się cechą nie jest powierzchnia użytkowa, czego przykładem jest uchwała NSA z dnia 29 września 2021 r., III FPS 1/21: „(…) dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości inaczej postrzegać należy, jako przedmiot opodatkowania, klasyczny budynek magazynowy, który wykorzystywany jest w praktyce gospodarczej jako zbiornik (np. zboża i innych materiałów sypkich), lecz jego wyróżniającą cechą techniczną jest powierzchnia użytkowa (podlegać on winien opodatkowaniu jako budynek), a odmiennie obiekt budowlany, który zaprojektowany został i zrealizowany wyłącznie jako pojemnik (zbiornik) określonych produktów sypkich, ciekłych bądź gazowych. Mając na uwadze doświadczenie wynikające z praktyki stosowania regulacji obowiązujących przed 01 stycznia 2025 r., które nie przesądzały w jednoznaczny sposób o tym, jak należy kwalifikować na cele podatkowe obiekty wymienione w upb jako budowle i jednocześnie spełniające ustawowe kryteria budynku zaproponowane zostało rozwiązanie, mające na celu jednoznaczne wyeliminowanie wątpliwości w tym zakresie. Rozwiązanie to polegało na wykluczeniu z pojęcia budynku obiektów, w których są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach, albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, których podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym ich przeznaczenie jest pojemność, nawet wtedy, gdy posiadają wszystkie cechy definicyjne budynku.”

WSA w Poznaniu doszedł do następujących wniosków:

• „W ocenie Sądu, kierując się przedstawionym opisem stanu faktycznego, w tym treścią fotografii zamieszczonych w opisie stanu faktycznego należy uznać, że z obiektywnego punktu widzenia przeznaczenie spornych obiektów na potrzeby składowania materiałów sypkich stanowi pochodną ich kubatury (pojemności), nie zaś jedynie pochodną podjęcia przez skarżącą takiej a nie innej decyzji odnośnie ich zagospodarowania. Obiekty te nie mogą zostać uznane za klasyczne budynki magazynowe, które jedynie w praktyce gospodarczej są wykorzystywane jako zbiorniki. Nie sposób w szczególności uznać aby sporne obiekty niejako przy okazji nadawały się do przechowywania materiałów sypkich lub też zostały one dopiero później dostosowane do pełnienia tej funkcji.”;

• „(…) wykorzystanie przez skarżącą spornych obiektów ukierunkowane jest na maksymalizację wykorzystania ich kubatury. To nie powierzchnia użytkowa spornych obiektów ma zasadnicze znaczenie lecz ich objętość rzutująca na wielkość możliwego do zgromadzenia w nich materiału”.