Podatek od nieswojej nieruchomości wykorzystywanej do działalności – czy może być kosztem?
Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej zwrócił się pewien podatnik, którego matka planowała zakończenie prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej. Była ona właścicielką budynku handlowego, w którym dotychczas prowadziła działalność. Po jej zakończeniu zamierzała oddać budynek synowi w nieodpłatne używanie na podstawie zawartej umowy użyczenia, aby mógł prowadzić w nim własną działalność gospodarczą.
Właścicielem nieruchomości nadal miała pozostać matka podatnika. W konsekwencji decyzje urzędu skarbowego ustalające wysokość podatku od nieruchomości miały być nadal wystawiane na nią i to ona formalnie miała być zobowiązana do zapłaty podatku do właściwego urzędu miasta. Jednocześnie, zgodnie z umową użyczenia, podatnik miał zwracać matce równowartość zapłaconego przez nią podatku od nieruchomości przelewem bankowym.
We wniosku o interpretację podatnik wskazał, że budynek wykorzystywany będzie wyłącznie jako miejsce prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Umowa użyczenia miała zostać zawarta pisemnie, na okres 10 lat, a podatnik miał posiadać zarówno dowody przelewów, jak i kopię dokumentu dotyczącego opodatkowania nieruchomości za dany rok.
Sama konstrukcja wyglądała więc następująco: nieruchomość cudza, decyzja podatkowa cudza, ale ciężar ekonomiczny wydatku – już własny.
Podatnik chciał potwierdzić, czy może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kwotę podatku od nieruchomości dotyczącą użyczonego budynku, mimo że formalnie podatek ten opłaca właściciel nieruchomości, a więc jego matka.
Z takim stanowiskiem zgodził się Dyrektor KIS.
Organ przypomniał, że wydatki zaliczane do kosztów działalności gospodarczej nie mogą mieć charakteru osobistego. Muszą być poniesione wyłącznie na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. W analizowanej sprawie warunek ten miał być spełniony, ponieważ budynek miał być wykorzystywany wyłącznie jako miejsce prowadzenia działalności podatnika, w efekcie czego uznał, że między wydatkami związanymi z podatkiem od nieruchomości a działalnością gospodarczą podatnika istnieje związek przyczynowo-skutkowy. Wydatek ten, pod warunkiem prawidłowego udokumentowania, będzie mógł stanowić koszt uzyskania przychodów.
Reasumując, poniesienie wydatku w postaci zapłaty podatku od nieruchomości za lokal użytkowany na podstawie umowy użyczenia będzie w działalności gospodarczej podatnika kosztem uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT.
Powyższe stanowisko wpisuje się w dotychczasową linię interpretacyjną Dyrektora KIS. Podobnie organ wypowiadał się m.in. w interpretacjach indywidualnych z 7 maja 2024 r., nr 0113-KDIPT2-1.4011.203.2024.2.ID, z 5 marca 2026 r., nr 0113-KDIPT2-1.4011.53.2026.1.AP, oraz z 1 czerwca 2026 r., nr 0112-KDIL2-2.4011.310.2026.3.IM.
W praktyce oznacza to, że podatek od nieruchomości może być kosztem także wtedy, gdy podatnik nie jest właścicielem nieruchomości i nie jest adresatem decyzji ustalającej wysokość tego podatku. Jeśli obowiązek ponoszenia ciężaru w postaci podatku od nieruchomości wynika z łączącego strony stosunku prawnego, nieruchomość jest wykorzystywana w działalności gospodarczej, a wydatek został realnie poniesiony i prawidłowo udokumentowany, wówczas nie ma przeszkód, by był kosztem.
Źródło: interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 28 lipca 2026 r., nr 0113-KDIPT2-1.4011.424.2026.2.KD
Z treścią interpretacji można zapoznać się pod tym linkiem:
