Podatek u źródła przy wynajmie wyposażenia eventowego od zagranicznego kontrahenta

Kwalifikacja płatności za wynajem wyposażenia eventowego od nierezydenta jako należności podlegających podatkowi u źródła zależy przede wszystkim od tego, czy wynajmowany przedmiot spełnia kryteria „urządzenia przemysłowego lub handlowego" w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Linia interpretacyjna organów i orzecznictwo sądów administracyjnych są w tym zakresie niejednolite, a trend ostatnich lat jest wyraźnie niekorzystny dla podatników. Ocena ryzyka wymaga każdorazowo analizy technicznej charakterystyki konkretnego składnika oraz właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.  

Nieodłącznym elementem organizacji eventów, targów i imprez branżowych jest wynajem elementów wyposażenia. Chodzi przykładowo o zabudowę stoisk, sprzęt nagłośnieniowy, oświetlenie sceniczne czy infrastrukturę techniczną. Taka transakcja, jeżeli dokonywana jest z nierezydentem, rodzi pytanie, czy wypłacane wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła (WHT) w Polsce. Punktem wyjścia jest art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT (art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT), który objął 20-procentową daniną przychody nierezydenta z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego. Problem polega na tym, że ustawodawca nie zdefiniował tych pojęć ani nie stworzył nawet przykładowego katalogu, co otwiera pole do rozbieżnych kwalifikacji. 

Zdawać by się mogło, że logicznym posunięciem jest określenie, w pierwszej kolejności, czy dany przedmiot w ogóle stanowi „urządzenie”, a następnie dopiero zweryfikowanie, czy urządzenie jest przemysłowe, czy też nie. Strategia ta nie zyskała jednak uznania w orzecznictwie i interpretacjach indywidualnych, gdzie samo definiowanie pojęcia urządzenia przemysłowego nie jest jednolite. 

Szeroka wykładnia pojęcia urządzenia przemysłowego 

Dominująca linia orzecznicza NSA przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia urządzenia przemysłowego, odchodząc od wymogu bezpośredniego związku z produkcją na rzecz kryterium funkcjonalnego, tj. czy dany składnik służy prowadzeniu działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i profesjonalny. W wyroku z 4 marca 2025 r., sygn. II FSK 742/22 NSA uznał za urządzenie przemysłowe kontenery socjalno-biurowe stanowiące zaplecze budowy, mimo że nie posiadają napędów ani mechanizmów. Wcześniej analogicznie zakwalifikowano panele aluminiowe i maty plastikowe służące do budowy tymczasowych dróg dojazdowych (wyrok z 22 marca 2024 r., sygn. II FSK 714/21) oraz rusztowania budowlane. W latach 2024–2026 pojęcie to zostało rozszerzone przez kolejne składy NSA na serwery, infrastrukturę chmurową i środowiska deweloperskie.  

O ile infrastruktura chmurowa, serwery i podobne przedmioty są urządzeniami (jest to logicznie uzasadniony wniosek), tak ciężko zgodzić się, z logicznego punktu widzenia, że urządzeniem są plastikowe maty. 

Kryterium mechanizmu jako granica opodatkowania  

Na tle tej szerokiej linii zarysowuje się jednak istotny wyłom korzystny dla podatników, oparty na kryterium technicznym. W kilku przypadkach, Dyrektor KIS oceniał kryterium kwalifikacji jako urządzenie przemysłowe od tego czy dany przedmiot zawiera mechanizmy, napędy lub inne ruchome, współpracujące ze sobą części. W interpretacji indywidualnej z 20 maja 2026 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.119.2026.2.BD Dyrektor KIS potwierdził, że pojemniki plastikowe i metalowe, przegródki oraz palety drewniane wynajmowane od zagranicznego kontrahenta nie stanowią urządzenia przemysłowego właśnie ze względu na brak takich elementów. Rozróżnienie między „urządzeniem” wykonującym pracę a biernym nośnikiem lub opakowaniem może mieć bezpośrednie przełożenie na kwalifikację wyposażenia eventowego.  

Należy jednak podkreślić, że powołana interpretacja (choć logiczna) niejako wyłamuje się z powołanej w poprzednim akapicie linii (plastikowe maty też nie mają ruchomych elementów, a w ocenie NSA są urządzeniem przemysłowym). 

Specyfika branży eventowej — linia korzystna dla organizatorów  

Najistotniejsze dla omawianego zagadnienia są interpretacje odnoszące się wprost do realiów organizacji stoisk targowych. W interpretacji z 22 października 2024 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.458.2024.2.SH Dyrektor KIS uznał, że należności za wynajem powierzchni wystawienniczej, kompletu wyposażenia stoiska (w tym mebli, oświetlenia, lodówki, wykładziny), a także sprzętu elektronicznego niezbędnego do obsługi stoiska, jak monitory, stacje robocze i przedłużacze, nie stanowią przychodów z tytułu użytkowania urządzenia handlowego i nie podlegają WHT w Polsce. Uzasadnienie oparto na wykładni językowej. Wymienione elementy są składnikami biernymi, nieposiadającymi funkcji mechanicznej. W podobnym duchu wypowiedział się organ w interpretacji z 22 listopada 2023 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.494.2023.1.ANK, stwierdzając wprost, że wyświetlacz nie uczestniczy w procesie produkcyjnym ani handlowym i w sposób oczywisty nie jest urządzeniem w rozumieniu przepisów o WHT. W interpretacji Dyrektor KIS posłużył się tzw. wykładnią funkcjonalną, w której kryterium rozróżnienia nałożone jest na funkcję, jaką dane urządzenie spełnia. O ile nie jest ono uczestnikiem „procesu produkcyjnego”, urządzenie nie jest urządzeniem przemysłowym. 

Wnioski 

Z orzecznictwa (choć rozbieżnego), można spróbować wyekstrahować pewne elementy wyposażenia, które mogą nieść mniejsze ryzyko uznania za urządzenie przemysłowe oraz te obarczone większym ryzykiem. Elementy konstrukcji stoisk, np. ścianki, banery, meble i wykładziny można uznać za składniki bierne, nieposiadające mechanizmów ani napędów, dla których ryzyko uznania za urządzenie przemysłowe i opodatkowania WHT jest stosunkowo niskie. O podobne stwierdzenie, można byłoby pokusić się również przy ocenie podstawowego sprzętu elektronicznego, np. wyświetlaczy, monitorów lub stacji roboczych, chociaż w tym przypadku należy zachować większą ostrożność. 

Istotnie wyższe ryzyko wiąże się ze sprzętem zawierającym zaawansowane komponenty elektroniczne i układy sterujące, przykładowo nagłośnieniem profesjonalnym, oświetleniem scenicznym, konsoletami DMX oraz ekranami LED z kontrolerami. Fiskus kwalifikuje ten sprzęt jako zaawansowany technicznie, wyposażony w układy mikroprocesorowe umożliwiające działanie autonomiczne, co zdecydowanie bardziej zbliża go do infrastruktury IT, wobec której NSA konsekwentnie przyjmuje kwalifikację urządzenia przemysłowego. Agregaty prądotwórcze i generatory, posiadające silnik jako napęd, należą do kategorii obarczonej najwyższym ryzykiem i z dużym prawdopodobieństwem zostaną przez organy uznane za urządzenia przemysłowe.