SaaS, chmura, hosting i MPLS to nie „urządzenia przemysłowe” – korzystny wyrok WSA we Wrocławiu

Przedmiot sprawy 

W obliczu zaostrzającej się i niekorzystnej dla podatników praktyki organów, kwalifikujących coraz szersze kategorie świadczeń informatycznych jako objęte podatkiem u źródła (o czym napisałem na blogu LTCA 9 czerwca 2026 r. - https://akademialtca.pl/blog/dostep-do-oprogramowania-w-modelu-saas-a-podatek-u-zrodla-fiskus-dalej-widzi-urzadzenie-przemyslowe), WSA we Wrocławiu wydał 28 kwietnia 2026 r., wyrok o sygn. akt I SA/Wr 57/26 korzystny dla podatników.  

Przedmiotem sprawy była ocena czy należności wypłacane przez polską spółkę zagranicznym dostawcom za dostęp do oprogramowania w modelu SaaS, dostęp do przestrzeni dyskowej w chmurze, hosting oprogramowania oraz usługę telekomunikacyjną MPLS stanowią należności za użytkowanie urządzenia przemysłowego w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT (oraz art. 12 ust. 3 polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania), a w konsekwencji rodzą obowiązki płatnika WHT. 

Okoliczności sprawy / kluczowy element stanu faktycznego 

Spółka nabywała szeroki katalog świadczeń IT: licencje użytkownika końcowego, aktualizacje oprogramowania, usługi informatyczne, dostęp do oprogramowania w modelu SaaS, dostęp do przestrzeni dyskowej w chmurze, hosting oprogramowania oraz usługę telekomunikacyjną MPLS (zapewnienie bezpiecznej, wydzielonej transmisji danych między lokalizacjami firmy). Elementem rozstrzygającym dla części spornej był sposób korzystania z infrastruktury dostawców: spółka nie ma fizycznego dostępu do serwerów, nie wynajmuje ich ani nie dzierżawi, nie sprawuje nad nimi kontroli, co do zasady nie wie nawet, gdzie się znajdują, jakie mają parametry ani czy są serwisowane. Istotą nabywanych usług nie jest wynajęcie sprzętu, lecz umożliwienie korzystania z określonej funkcjonalności serwerów i sieci. Spółka konsekwentnie twierdziła, że żadne z tych świadczeń nie mieści się w katalogu z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a usługi nabywane od podmiotu powiązanego tworzą jedno świadczenie kompleksowe (usługę wsparcia informatycznego). 

Stanowisko organu 

Dyrektor KIS, bez zaskoczeń przyjął bardzo szerokie rozumienie pojęcia „urządzenia przemysłowego”, obejmując nim wszelkie urządzenia wykorzystywane w profesjonalnym obrocie, niekoniecznie powiązane bezpośrednio z procesem produkcji. W tym ujęciu serwer i chmura – podobnie jak każdy komputer – są „urządzeniami”, a infrastruktura informatyczna (także światłowód i router w ramach usługi MPLS) stanowi urządzenie przemysłowe. W konsekwencji organ uznał, że odpłatność za dostęp do oprogramowania SaaS, przechowywanie danych w chmurze, hosting oprogramowania oraz usługę MPLS jest w istocie wynagrodzeniem za użytkowanie urządzenia przemysłowego, objętym art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT i rodzącym obowiązki płatnika. 

Korzystne rozstrzygnięcie WSA we Wrocławiu 

Sąd wskazał, że organ dokonał błędnej, nadmiernie rozszerzającej wykładni pojęcia „urządzenie przemysłowe”, koncentrując się wyłącznie na słowie „urządzenie” i pomijając człon „przemysłowy”, który istotnie zawęża znaczenie całego wyrażenia. Urządzeniem przemysłowym jest bowiem urządzenie przeznaczone do wykorzystania w przemyśle i ściśle z tą dziedziną związane, a komputer (serwer) nie spełnia funkcji przemysłowej, o ile nie jest powiązany z urządzeniem biorącym udział w procesie produkcji. 

Co istotniejsze, sąd podkreślił, że w opisanym stanie faktycznym w ogóle nie dochodzi do użytkowania urządzenia. Istotą usług nie jest bowiem wynajęcie, dzierżawa czy leasing sprzętu, lecz umożliwienie korzystania z określonej funkcjonalności serwerów i sieci. Odwołując się do utrwalonej linii orzeczniczej NSA (m.in. wyroki II FSK 1120/17, II FSK 1273/19, II FSK 1274/19, II FSK 1061/21 oraz II FSK 2089/20), sąd przypomniał, że o należności za użytkowanie urządzenia przemysłowego można mówić wówczas, gdy płatność wiąże się z wynajmem (dzierżawą, leasingiem) sprzętu, a nie z usługą polegającą na udostępnieniu przestrzeni na serwerze. Skoro zatem nie mamy do czynienia z użytkowaniem urządzenia, rozważania o tym, czy serwery są urządzeniami przemysłowymi, mają jedynie charakter pomocniczy. 

Podsumowanie 

Pomimo postępującego zaostrzania wykładni przepisów o podatku u źródła w odniesieniu do świadczeń informatycznych – a nawet wbrew niekorzystnemu, niedawnemu wyrokowi NSA – WSA we Wrocławiu opowiedział się po stronie podatników w kluczowej kwestii. Słusznie WSA wskazał, że opodatkowaniu WHT z tytułu użytkowania urządzenia przemysłowego decyduje rzeczywiste władztwo nad sprzętem, charakterystyczne dla najmu, dzierżawy czy leasingu, a nie samo korzystanie z funkcjonalności serwerów obsługiwanych przez dostawcę. Dostęp do oprogramowania w modelu SaaS, przechowywanie danych w chmurze, hosting oraz usługa telekomunikacyjna MPLS pozostają więc poza zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Dodatkowo sąd przypomniał, że nie można pomijać przymiotnika „przemysłowy”, który zawęża analizowane pojęcie. 

Pozostaje mieć nadzieję, że trafna argumentacja wrocławskiego sądu zostanie powielona przez inne składy orzekające, wyznaczając korzystny dla podatników kierunek wykładni.