Stosowanie limitu kosztów finansowania dłużnego w zaliczkach na CIT

Czym są koszty finansowania dłużnego i na czym polega limit 

Koszty finansowania dłużnego obejmują wydatki ponoszone w związku z korzystaniem z finansowania długiem, przede wszystkim w postaci odsetek, ale także innych kosztów towarzyszących pozyskaniu i utrzymaniu takiego finansowania. W podatku dochodowym od osób prawnych ustawodawca przewidział mechanizm limitowania zaliczania takich kosztów do kosztów uzyskania przychodów, przez co część kosztów finansowania dłużnego może podlegać czasowemu wyłączeniu z kosztów podatkowych, a następnie rozliczeniu w kolejnych latach na zasadach przewidzianych w przepisach. 

Limit kosztów finansowania dłużnego a zaliczki na podatek w trakcie roku 

Przepisy dotyczące limitowania kosztów finansowania dłużnego nie zawierają odrębnych zasad, które wprost mówiłyby, jak stosować je w trakcie roku podatkowego. Z praktyki organów podatkowych wynika jednak, że regulacje te należy co do zasady stosować również przy obliczaniu zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. Takie podejście potwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej m.in. w interpretacji indywidualnej z 10 lipca 2025 roku, nr 0111-KDIB1-3.4010.230.2025.1.PC. 

Mechanizm obliczania zaliczek wynika z zasady, że podatnicy wpłacają zaliczki miesięczne w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące. Oznacza to, że podatnik ustala podstawę obliczenia zaliczki narastająco od początku roku. 

Konsekwencją takiej konstrukcji jest wniosek przyjmowany przez organy podatkowe - skoro przy obliczaniu zaliczki podatnik wylicza dochód na zasadach właściwych dla podatku rocznego, to powinien również na etapie zaliczek określać, jaka część kosztów finansowania dłużnego podlega wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów w ramach limitu. Innymi słowy, limitowanie kosztów finansowania dłużnego powinno następować na bieżąco w trakcie roku, a nie dopiero jednorazowo na koniec roku. 

Jednocześnie organy wskazują, że powyższa logika nie dotyczy sytuacji, gdy podatnik stosuje zaliczki uproszczone. W takim przypadku mechanizm bieżącego narastającego ustalania dochodu nie jest punktem wyjścia do obliczenia zaliczki, co ma znaczenie także dla praktycznego stosowania limitu. Takie stanowisko Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaprezentował w interpretacji indywidualnej z 28 czerwca 2018 roku, nr 0114-KDIP2-2.4010.204.2018.1.AM. 

Rozliczanie w zaliczkach kosztów finansowania dłużnego wyłączonych w latach poprzednich 

Osobnym zagadnieniem jest ujęcie w trakcie roku tych kosztów finansowania dłużnego, które zostały wyłączone z kosztów uzyskania przychodów w poprzednich latach, a które podatnik może rozliczać w latach kolejnych na podstawie przepisów przewidujących taką możliwość. 

W tym zakresie istotne jest to, że regulacja dotycząca rozliczenia kosztów finansowania dłużnego wyłączonych w latach wcześniejszych nie zawiera szczególnych rozwiązań określających zasady jej stosowania w trakcie roku podatkowego. Nie ma w szczególności przepisu, który wyłączałby jej stosowanie przy obliczaniu zaliczek. Z tej przyczyny, zgodnie z ogólną logiką ustalania dochodu narastająco dla potrzeb zaliczek, należy przyjąć, że również ten mechanizm powinien być stosowany na bieżąco w trakcie roku. 

Praktycznie oznacza to, że obliczając zaliczkę za dany miesiąc albo kwartał, podatnik powinien uwzględniać wszystkie elementy wpływające na kalkulację dochodu lub straty za okres, którego dotyczy zaliczka, w tym także rozliczenie tych kosztów finansowania dłużnego, które spełniają warunki do powrotu do kosztów podatkowych w bieżącym roku. Jeżeli więc podatnik na koniec poprzednich lat posiada koszty finansowania dłużnego czasowo wyłączone z kosztów uzyskania przychodów, to przy narastającym ustalaniu wyniku podatkowego w bieżącym roku powinien równolegle rozważać, czy i w jakiej części koszty te mogą być rozpoznawane już na etapie zaliczek, a nie dopiero w zeznaniu rocznym.