Ulga mieszkaniowa a spłata wspólnego kredytu małżonków ze środków z majątku osobistego
Zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych, sprzedaż nieruchomości przed upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie, rodzi obowiązek zapłaty 19% podatku dochodowego. Ustawodawca przewidział jednak tzw. ulgę mieszkaniową. Pozwala ona na zwolnienie z opodatkowania, jeśli uzyskane ze sprzedaży środki (przychód) zostaną w ciągu 3 lat przeznaczone na własne cele mieszkaniowe – w tym na spłatę kredytu hipotecznego zaciągniętego na zakup innej nieruchomości mieszkalnej.
W praktyce często pojawia się wątpliwość dotycząca krzyżowania się majątków w małżeństwie. Co w sytuacji, gdy jeden z małżonków sprzedaje nieruchomość należącą wyłącznie do niego (stanowiącą jego majątek osobisty, np. nabytą przed ślubem lub z darowizny), a uzyskane pieniądze chce przeznaczyć na spłatę kredytu hipotecznego zaciągniętego już wspólnie z małżonkiem na ich wspólne mieszkanie? Czy w takiej sytuacji organy podatkowe uznają, że spłaca on swój cel mieszkaniowy, czy też zakwestionuje prawo do ulgi w połowie, argumentując, że podatnik spłaca dług współmałżonka?
Praktyka organów skarbowych jest w tym zakresie korzystna dla podatników, co potwierdza m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 października 2026 roku, nr: 0113-KDIPT2-2.4011.624.2026.4.EC. Organ rozpatrywał przypadek, w którym środki ze zbycia majątku odrębnego w całości posłużyły do nadpłaty wspólnego zobowiązania kredytowego.
Organ potwierdził, że w ustroju ustawowej wspólności majątkowej (która jest wspólnością łączną, bezudziałową) każdy ze współkredytobiorców odpowiada za spłatę długu solidarnie, czyli do pełnej jego wysokości. Okoliczność, że środki przeznaczone na spłatę kredytu pochodzą z majątku osobistego, nie zmienia faktu, że podatnik wydatkuje je na realizację własnego celu mieszkaniowego – spłaca bowiem własne, choć solidarne, zobowiązanie wobec banku.
