Usługi certyfikacji produktów nabywane od podmiotu zagranicznego nie podlegają podatkowi u źródła

Zagadnienie prawne / przedmiot sprawy 

Przedmiotem rozstrzygnięcia była ocena czy wynagrodzenie wypłacane zagranicznemu podmiotowi za usługi certyfikacji produktów obejmujące badania certyfikujące, wydanie certyfikatu oraz prawo do posługiwania się znakiem potwierdzającym zgodność produktów z normami jakości mieści się w katalogu należności z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji, czy polski nabywca jest zobowiązany do poboru podatku u źródła. Zagadnienie rozstrzygnął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 10 kwietnia 2026 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.58.2026.4.PP, uznając, że tego rodzaju usługi nie podlegają opodatkowaniu WHT. 

Okoliczności sprawy / kluczowy element stanu faktycznego 

Polski producent wyrobów tekstylnych nabywał usługi certyfikacji od jednostki certyfikującej z siedzibą w Niemczech. W ramach usługi jednostka, na podstawie zgłoszenia i dostarczonych próbek, przeprowadzała testy jakości zgodnie z przyjętymi normami, a po podpisaniu deklaracji zgodności wydawała certyfikat uprawniający do oznaczania certyfikowanych produktów etykietą (znakiem) danego standardu. Wynagrodzenie obejmowało opłatę licencyjną oraz opłatę za przeprowadzone testy. Kluczowe było to, że prawa do znaku pozostawały przy jednostce certyfikującej i nie były przenoszone na spółkę. Nabywała ona wyłącznie ograniczone prawo do oznaczania zgodności produktów z normami, a nie prawo do korzystania ze znaku towarowego jako oznaczenia odróżniającego jej towary. Jednostka certyfikująca nie posiadała zakładu w Polsce, a spółka dysponowała jej certyfikatem rezydencji i dochowywała należytej staranności. 

Pytanie wnioskodawcy 

Czy nabycie usług certyfikacji produktów mieści się w zakresie należności wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT i czy na spółce ciąży obowiązek pobrania podatku u źródła od wypłat na rzecz zagranicznego kontrahenta? Zdaniem wnioskodawcy usługi te nie są objęte tym przepisem, a znak potwierdzający jakość nie jest znakiem towarowym, za którego użytkowanie wypłacane byłoby wynagrodzenie licencyjne. 

Stanowisko organu 

Organ potwierdził, że usługi certyfikacji produktów nie mieszczą się w katalogu z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. Nie są to należności z pkt 1 tego przepisu: spółce nie przyznano użytkowania ani prawa do użytkowania znaku towarowego, a udostępniony znak jest znakiem jakości - potwierdza spełnienie określonych norm, a nie odróżnia towary jednego przedsiębiorcy od towarów innego (art. 120 ust. 1 Prawa własności przemysłowej). Prawa autorskie do znaku pozostają przy jednostce certyfikującej, a w ramach usługi nie dochodzi do przekazania know-how. 

Usługa certyfikacji nie mieści się również w otwartym katalogu z art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Organ przypomniał, że aby uznać świadczenie niewymienione wprost za „świadczenie o podobnym charakterze”, cechy właściwe usługom nazwanym (m.in. doradczym, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, reklamowym) muszą w nim przeważać. Certyfikacja, polegająca na badaniu i potwierdzeniu zgodności produktu z normą, takich cech nie wykazuje. W konsekwencji wynagrodzenie za usługi certyfikacji stanowi zysk przedsiębiorstwa opodatkowany wyłącznie w państwie siedziby kontrahenta, a na polskiej spółce nie ciąży obowiązek poboru podatku u źródła. Rozstrzygnięcie wpisuje się w utrwaloną linię interpretacyjną dotyczącą usług certyfikacji. 

Podsumowanie 

Interpretacja potwierdza korzystne dla podatników stanowisko: należności za usługi certyfikacji produktów nabywane od zagranicznego podmiotu pozostają poza zakresem art. 21 ust. 1 ustawy o CIT i nie podlegają podatkowi u źródła. Rozstrzygające jest to, że usługa sprowadza się do zbadania i potwierdzenia zgodności produktu z normami, a udostępniony znak ma charakter znaku jakości, nie zaś znaku towarowego, którego użytkowanie generowałoby należność licencyjną. 

W praktyce warto zwrócić uwagę na sposób ukształtowania i zafakturowania świadczenia. Samo wyodrębnienie na fakturze „opłaty licencyjnej” może rodzić wątpliwości co do WHT, dlatego istotny jest rzeczywisty charakter nabywanego prawa. Gdyby zakres uprawnień do znaku był szerszy i odpowiadał użytkowaniu znaku towarowego, ocena mogłaby być odmienna.