Zawyżony czynsz a koszty podatkowe

Zakończenie umowy najmu lub dzierżawy nie zawsze oznacza natychmiastową wyprowadzkę najemcy. W realiach biznesowych, zwłaszcza w przypadku firm produkcyjnych lub usługowych bazujących na zaawansowanej infrastrukturze, szybka zmiana lokalizacji bywa technicznie i organizacyjnie niemożliwa. W takich sytuacjach dochodzi do tzw. bezumownego korzystania z nieruchomości, a właściciele nierzadko narzucają zaporowe, wielokrotnie zawyżone stawki wynagrodzenia za ten okres. Powstaje wówczas istotny problem podatkowy: czy zapłata takiego zawyżonego czynszu może zostać w całości zaliczona do kosztów podatkowych firmy. 

Generalna zasada wynikająca z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych pozwala na odliczenie wydatków poniesionych w celu osiągnięcia, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Koszt musi być jednak racjonalny, definitywny i właściwie udokumentowany. W przypadku opłacania faktur za czynsz, którego wartość znacząco odbiega od stawek rynkowych, organy podatkowe mogłyby nabrać wątpliwości czy wydatek ten jest w całości uzasadniony gospodarczo. 

Z taką właśnie sytuacją zmierzyła się spółka, która nie zgodziła się na ponad 400-procentową podwyżkę czynszu za dzierżawione od lat warsztaty i place. Właściciel wypowiedział umowę, jednak firma, by nie przerywać procesów operacyjnych i nie zrywać kluczowych kontraktów, kontynuowała działalność w tym samym miejscu. Właściciel obciążał spółkę fakturami według nowej, bardzo wysokiej stawki. Gdy strony doszły do porozumienia wynajmujący obniżył bieżący czynsz, ale odmówił wystawienia faktur korygujących za miniony rok bezumownego korzystania. Spółka powzięła więc wątpliwość, czy zapłacona nadwyżka czynszu ponad wartość rynkową może stanowić koszt uzyskania przychodu. 

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 12 sierpnia 2026 roku, nr: 0111-KDIB1-3.4010.290.2026.3.PC uznał stanowisko podatnika za prawidłowe i przyznał, że kontynuowanie korzystania z nieruchomości, nawet przy rażąco wysokim i spornym czynszu, było działaniem racjonalnym z perspektywy ratowania biznesu. Nagła wyprowadzka groziłaby paraliżem operacyjnym firmy więc zapłata zawyżonych faktur służyła zabezpieczeniu i zachowaniu źródła przychodów. 

Organ podkreślił, że dla oceny celowości kosztu nie ma kluczowego znaczenia fakt, iż po czasie stawka okazała się wyższa niż rynkowa. Liczy się to, że w dacie ponoszenia wydatku była to dla spółki jedyna realna opcja zapewniająca ciągłość działalności. Skoro wydatek został ostatecznie poniesiony z majątku firmy (nie został zwrócony) i prawidłowo udokumentowany otrzymanymi fakturami VAT, spółka ma pełne prawo ująć go w swoich kosztach podatkowych w pełnej zapłaconej wysokości.