Zmiana tłumaczenia wyroków TSUE w sprawach duńskich

Doszło do oficjalnego sprostowania polskiego tłumaczenia wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE w tzw. sprawach duńskich, który jest jednym z kluczowych źródeł rozumienia pojęcia rzeczywistego właściciela (beneficial owner) przy zwolnieniach i preferencjach w podatku u źródła. Błąd dotyczył jednego zdania wskazanego przez sąd duński – nie dotyczył stanowiska Trybunału, co jasno wynika z treści wyroku. 

Na czym polegał błąd w tłumaczeniu 

Wyroki w sprawach duńskich (sygnatury: C-115/16, C-116/16, C-117/16, C-118/16, C-119/16 i C-299/16) zapadły w postępowaniach, w których językiem oryginalnym nie był język polski – polska wersja powstała więc w drodze tłumaczenia. W kluczowym fragmencie opisującym cechy podmiotu pośredniczącego (conduit) polskie tłumaczenie wskazywało, że za pośrednika należy uznać odbiorcę, który nie ma „pełnego” prawa do używania i korzystania z otrzymanych kwot. Pozostałe wersje językowe, w szczególności tekst autentyczny (duński) mówią natomiast o braku tego prawa „w istocie”, a nie o braku prawa „pełnego”. 

Co zmieniła korekta 

Różnica, mimo pozornej drobnostki, jest istotna. Kryterium „braku pełnego prawa” ustawia próg bardzo nisko - niemal każde ograniczenie uprawnień odbiorcy do dysponowania środkami mogłoby przesądzać o uznaniu go za pośrednika, a tym samym o odmowie statusu rzeczywistego właściciela i preferencji w WHT. Kryterium „braku prawa w istocie” jest węższe i bardziej wymagające: pośrednikiem jest dopiero ten, kto faktycznie (w istocie) nie ma prawa do korzystania z otrzymanych kwot.