Czy każde ogrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości?

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: UPOL) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 1 UPOL budynkiem jest obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz który posiada fundamenty i dach, z wyłączeniem obiektu, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność.

Budowlą, w myśl art. 1a ust.1 pkt 2 lit. a UPOL, jest obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do UPOL, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem,wzniesiony w wyniku robót budowlanych, także w przypadku, gdy stanowi część obiektu niewymienionego w ustawie. Jednocześnie, w załączniku nr 4, w poz. numer 22 wskazane zostały ogrodzenia.

Choć zatem sytuacja ogrodzeń na gruncie opodatkowania podatkiem od nieruchomości wydawałaby się być jasna, to i w tym zakresie powstał spór pomiędzy podatnikiem, a organem podatkowym, który znalazł rozstrzygnięcie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi.

Podatnik wystąpił do Burmistrza Ujazdu z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie opodatkowania ogrodzenia podatkiem od nieruchomości. W przedstawionym stanie faktycznym wskazał, że ogrodzenie:

• składa się z metalowym słupów wkopanych w ziemię i oddalonych od siebie o 2,5 m, do których za pomocą obejm i śrub, przymocowane są gotowe ocynkowane i lakierowane panele/przęsła;
• ma mniej niż 2,2 m wysokości;
• nie wymagało zgłoszenia ani uzyskania pozwolenia na budowę odpowiednich organów (a w konsekwencji nie było objęte takimi dokumentami);
• posiada elementy, które są łatwo demontowane bez ich uszkodzenia.

Zdaniem podatnika, ze względu na fakt, iż wysokość ogrodzenia wynosi poniżej 2,20 m i nie było obowiązku zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia na jego budowę, to przedmiotowe ogrodzenie nie spełnia przesłanki do uznania go za obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, a w konsekwencji nie spełnia definicji budowliw rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a UPOL i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla.

W interpretacji indywidualnej z dnia 16 września 2025 r. Burmistrz Ujazdu uznał stanowisko przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. Organ podatkowy stwierdził przede wszystkim, że montaż prefabrykowanych elementów mieści się z definicji robót budowlanych, a w poz. nr 22 załącznika nr 4 do UPOL nie wskazano żadnych dodatkowych warunków czy wymogów, które miałyby decydować o uznaniu ogrodzenia za budowlę.

Do stanowiska Burmistrza Ujazdu przychylił się również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, do którego trafiła skarga podatnika na wydaną interpretację indywidualną. W uzasadnieniu wyroku z dnia 18 lutego 2026 r. o sygn. I SA/Łd 667/25, Sąd przedstawił następującą argumentację:

• przytwierdzenie gotowych elementów do podłoża poprzez zamontowanie (składanie z gotowych części), a nawet ustawienie na podłożu obiektu bez połączenia spełnia definicję montażu, dlatego też nie można się zgodzić z podatnikiem, że proces wzniesienia obiektu powinien być skorelowany z budową obiektu, a nie jedynie jej podłączeniem;
• w wyniku nowelizacji UPOL, od dnia 1 stycznia 2025 r. w nowej definicji budowli, nie ma wyraźnego odniesienia do "wyrobów budowlanych" w kontekście, w jakim było to rozumiane w poprzednich przepisach. Aktualna definicja skupia się na "wzniesieniu w wyniku robót budowlanych", co ma szerszy zakres i obejmuje obiekty wykonane w różnych lokalizacjach, a nie tylko w miejscu ich docelowego przeznaczenia.
• samo "wykonanie" obiektu z użyciem materiałów budowlanych może być wystarczające do uznania obiektu za budowlę. Taką konstrukcję przepisu należy interpretować jako koniec argumentacji o konieczności wybudowania, tj. powstania obiektu w toku procesu budowlanego w jego miejscu docelowym, by móc zakwalifikować obiekt do kategorii budowli podlegającej opodatkowaniu;
• Zdaniem Sądu wolą ustawodawcy było rozszerzenie pojęcia budowli (i tym samym ich opodatkowywania) na wolnostojące urządzenia czy zbiorniki wykonane w fabryce, które zostały przeniesione a następnie posadowione u podatnika bez potrzeby dokonywania dalszych prac budowlanych;
• UPOL nie uzależnia opodatkowania budowli od tego, czy na daną budowlę wymagane było zgłoszenie lub pozwolenie. Gdyby racjonalny ustawodawca takie rozróżnienie chciał w ustawie podatkowej zamieścić, to by to zrobił. Tam, gdzie prawo nie wprowadza rozróżnienia, my również nie powinniśmy rozróżniać.

Niestety, kolejny negatywny dla podatników wyrok ponownie ukazuje profiskalne tendencje przyświecające zarówno organom podatkowym, jak i sądom. W przytoczonym wyroku, WSA w Łodzi poszedł o krok dalej – zakładając, że wolą ustawodawcy było rozszerzenie zakresu opodatkowania (nawet na obiekty nie wymienione w załączniku nr 4 do UPOL takie jak wolnostojące urządzenia).

Pominięta została okoliczność, iż w uzasadnieniu nowelizacji przepisów UPOL legislator wyraźnie wskazał, że zaproponowana definicja budowli miała na celu zachowanie w jak największym stopniu fiskalnego status quo zakresu opodatkowania, a samo odwołanie w definicji robót budowlanych do ustawy – Prawo budowlane miało na celu ograniczenie zakresu przedmiotów opodatkowania do obiektów, które są wznoszone w procesie budowlanym. Pozostaje jedynie mieć nadzieję, że już wkrótce poznamy w tym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym Sąd dokona wykładni przepisów w korzystny dla podatników sposób.