Interpretacja pojęcia kondygnacji w kontekście powierzchni użytkowej budynku

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. W tym zakresie, w art. 1a ust. 1 pkt 5 wyżej wskazanej ustawy legislator wyjaśnił, że powierzchnią użytkową budynku lub jego części jest powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Jednocześnie za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.

Na tym tle, pomiędzy podatnikiem, a organem podatkowym pojawił się spór dotyczący m.in. właściwej interpretacji pojęcia „kondygnacji”. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, ażurowe pomosty ze stalowych kratownic, które tworzą płaszczyzny umieszczone na różnych poziomach należy zaliczyć do powierzchni użytkowej budynku i należy traktować jako kondygnacje. Stanowią one bowiem zamkniętą przestrzeń o ograniczonych rozmiarach, która jest lub może być użytkowana. Powierzchnia wyznaczona przez kratownice jest dostępna z ciągów komunikacyjnych i faktycznie umożliwia jej wykorzystanie na potrzeby prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej.

Jednocześnie, zdaniem organu podatkowego, interpretacji pojęcia „kondygnacja” z uwagi na brak odesłania do przepisów prawa budowlanego, należy dokonać zgodnie z jej językowym znaczeniem.

Ze stanowiskiem organu podatkowego nie zgodził się podatnik, składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Prawomocnym wyrokiem z dnia 23 października 2025 r. o sygn. I SA/Gl 630/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że przy definiowaniu pojęcia „kondygnacja” na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości, należy posłużyć się przede wszystkim regułami wykładni językowej. Sięgając zatem do znaczenia semantycznego, zdaniem Sądu przez „kondygnację” należy rozumieć część budynku między sąsiednimi stropami lub między podłożem i najniższym stropem; piętro lub parter budynku. Z kolei pod pojęciem stropu, należy w ocenie Sądu rozumieć poziomy element konstrukcyjny oddzielający poszczególne kondygnacje budynku, przenoszący na elementy wspierające (ściany, słupy) ciężar własny i obciążenie użytkowe. Stropem nie może przy tym być przedmiot poddający się nieskomplikowanemu demontażowi, niewywołującemu zniszczenia lub uszkodzenia konstrukcji budynku lub poszczególnych jej części.

Zdaniem Sądu, kondygnacją, o której mowa w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest płaszczyzna utworzona przez element stanowiący integralną część budynku (posadzka, strop). W rezultacie, płaszczyzna przedzielająca w poziomie wnętrze budynku powstała z części stanowiących wyposażenie wnętrza budynku, ale nietworzących jego substancji, nie może być traktowana jako powierzchnia użytkowa. W ocenie Sądu podłogi/pomosty Spółki nie mogą zostać uznane za tworzące kondygnację, gdyż nie stanowią stropu stanowiącego integralną część konstrukcji budynku.

Przedstawiony wyrok jest korzystny dla podatników. Warto w tym zakresie dokonać audytu i sprawdzić, czy zadeklarowana powierzchnia użytkowa budynków nie została zawyżona.