Ulga rehabilitacyjna a zakup hulajnogi i roweru elektrycznego

Ulga rehabilitacyjna a zakup hulajnogi i roweru elektrycznego – gdzie kończy się wsparcie podatkowe?

W praktyce stosowania ulgi rehabilitacyjnej często pojawia się pytanie, czy wydatki ułatwiające codzienne funkcjonowanie osoby z niepełnosprawnością można odliczyć od dochodu. Najnowsza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 marca 2026 r. (sygn. 0115-KDIT2.4011.35.2026.1.MM) pokazuje, że odpowiedź nie zawsze jest intuicyjna.

Organ uznał bowiem, że zakup hulajnogi elektrycznej z siedziskiem oraz roweru elektrycznego nawet jeśli realnie pomagają osobie niepełnosprawnej, nie daje prawa do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej.

Stan faktyczny – realna pomoc w codziennym funkcjonowaniu

Wniosek o interpretację złożyła matka 14-letniego chłopca z niepełnosprawnością ruchową. Dziecko ma trudności z poruszaniem się i szybko się męczy, co utrudnia mu codzienne funkcjonowanie – w szczególności dojazdy do szkoły i na rehabilitację.

W celu poprawy sytuacji zakupiono:

hulajnogę elektryczną z siedziskiem,
rower elektryczny (nieprzystosowany specjalnie dla osób niepełnosprawnych).

Jak wskazano we wniosku, sprzęty te znacząco poprawiły komfort życia dziecka – ograniczyły zmęczenie, ułatwiły przemieszczanie się i dostęp do leczenia.

Podatniczka uznała więc, że wydatki te powinny podlegać odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

Kluczowe przepisy – kiedy przysługuje ulga rehabilitacyjna?

Podstawą rozstrzygnięcia były przepisy art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które przewidują możliwość odliczenia wydatków:

na cele rehabilitacyjne,
oraz związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych.

Ustawa zawiera jednak zamknięty katalog wydatków, które mogą być odliczone. W analizowanej sprawie znaczenie miały przede wszystkim dwie kategorie:

przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
zakup, naprawę lub najem indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, oraz wyposażenia umożliwiającego ich używanie zgodnie z przewidzianym zastosowaniem, niewymienionych w wykazie, o którym mowa w pkt 2a, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego.

Dlaczego hulajnoga elektryczna nie podlega odliczeniu?

W interpretacji szczegółowo przeanalizowano charakter hulajnogi elektrycznej z siedziskiem. Organ wskazał, że taki pojazd nie mieści się w definicji hulajnogi elektrycznej z ustawy Prawo o ruchu drogowym, lecz bliżej mu do motoroweru, a więc pojazdu mechanicznego.

Wydatku na zakup hulajnogi elektrycznej nie można jednak zaliczyć do wydatków, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż obejmują one wydatki poniesione na przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

Organ wskazał, również, że wydatek na zakup hulajnogi elektrycznej nie mieści się w kategorii zakupu indywidualnego sprzętu rehabilitacyjnego.

Rower elektryczny – podobna ocena

Analogiczne stanowisko organ zajął w odniesieniu do roweru elektrycznego. W interpretacji podkreślono, że nawet jeśli rower ułatwia wykonywanie czynności życiowych, to nie oznacza automatycznie, że spełnia przesłanki ulgi rehabilitacyjnej.

Kluczowe znaczenie ma tu brak indywidualnego charakteru sprzętu. Rower elektryczny – jako dobro powszechnego użytku – nie jest uznawany za sprzęt niezbędny w rehabilitacji, o którym mowa w art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o PIT. Nie został on również przystosowany do szczególnych potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

Organ wyraźnie zaakcentował, że:

pomiędzy rodzajem sprzętu a niepełnosprawnością musi istnieć ścisły związek,
sprzęt musi być niezbędny w rehabilitacji,
powinien posiadać indywidualny charakter.

W przypadku roweru elektrycznego przesłanki te nie zostały spełnione.

Odnosząc się do roweru elektrycznego, który nie jest przystosowany dla osób niepełnosprawnych Organ wskazał, że rower elektryczny, który spełnia definicję roweru wynikającą z art. 2 pkt 47 ustawy Prawo o ruchu drogowym lecz nie został przystosowany dla potrzeb osoby niepełnosprawnej, nie posiada indywidualnego charakteru, w konsekwencji wydatku na jego zakup nie sposób zakwalifikować do wydatków, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Co prawda rower elektryczny może ułatwiać wykonywanie czynności życiowych, tym niemniej, rower elektryczny jest dobrem powszechnego użytku, przeznaczonym dla wszystkich osób niezależnie od tego czy są osobami niepełnosprawnymi czy cieszącymi się dobrym zdrowiem.

Zakupu roweru elektrycznego będącego pojazdem mechanicznym nie sposób także zakwalifikować do wydatków wymienionych w art. 26 ust. 7a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż obejmują one wydatki na przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

Podsumowanie

Omawiana interpretacja pokazuje, że choć ulga rehabilitacyjna została wprowadzona jako wsparcie dla osób z niepełnosprawnościami i ich opiekunów, to jej zastosowanie napotyka wyraźne granice wynikające z przepisów.

W praktyce okazuje się, że granice te, oparte na ścisłej wykładni oraz zamkniętym katalogu wydatków, mogą stanowić istotną przeszkodę w skorzystaniu z ulgi, nawet w sytuacjach, gdy poniesiony wydatek faktycznie poprawia codzienne funkcjonowanie osoby niepełnosprawnej.

Interpretacja ta wpisuje się również w szerszy kontekst ustanawiania przepisów podatkowych, w których rozwiązania mające na celu ograniczenie nadużyć niekiedy prowadzą do sytuacji, w których formalne wymogi utrudniają skorzystanie ze wsparcia przez podmioty, do których było ono adresowane.