WHT w kosztach płatnika

Przedstawiony we wniosku stan faktyczny 

Wnioskodawcą była polska spółka z grupy międzynarodowej, działająca jako operator hoteli. Spółka korzystała z marek i znaków towarowych należących do zagranicznego licencjodawcy (rezydenta Wielkiej Brytanii) na podstawie umowy licencyjnej. 

Kluczowe elementy modelu rozliczeń: 

• wynagrodzenie licencyjne ustalone było w kwocie netto, 
• umowa przewidywała klauzulę „without deduction or withholding” (gross-up), 
• ekonomiczny ciężar 5% podatku u źródła (zgodnie z UPO Polska–Wielka Brytania) ponosiła polska spółka, 
• podatek był finansowany ze środków własnych spółki i nie podlegał zwrotowi. 

Spółka chciała potwierdzić, że kwota podatku u źródła zapłacona w ramach gross-up stanowi koszt uzyskania przychodów w CIT oraz że jest kosztem pośrednim potrącalnym w dacie poniesienia. 

Stanowisko organu: podatek u źródła jako element ceny 

Dyrektor KIS w wydanej interpretacji potwierdził, że: 

• podatek u źródła zapłacony przez płatnika w ramach klauzuli gross-up nie jest „własnym podatkiem dochodowym” podatnika, 
• w takim modelu rozliczeń podatek staje się elementem wynagrodzenia należnego kontrahentowi, 
• jest to wydatek ponoszony definitywnie, gospodarczo uzasadniony i ściśle związany z prowadzoną działalnością. 

W konsekwencji, art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT nie ma zastosowania, ponieważ przepis ten wyłącza z kosztów jedynie podatek dochodowy podatnika, a nie podatek zapłacony przez niego jako płatnika za nierezydenta. 

Kluczowe znaczenie związku z przychodami 

Organ wyraźnie podkreślił, że możliwość zaliczenia podatku u źródła do kosztów uzyskania przychodów wynika z faktu, że bez poniesienia tego wydatku spółka nie mogłaby korzystać z marek i znaków towarowych, a tym samym nie mogłaby świadczyć usług i generować przychodów. 

Co istotne - dla podmiotów, które nie zawierają w swoich umowach klauzuli gross-up - Dyrektor KIS wskazał, że nawet brak formalnej klauzuli gross-up w umowie nie wyklucza automatycznie zaliczenia podatku do kosztów, ale w takim przypadku podatnik musi szczególnie starannie wykazać spełnienie przesłanek z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. 

Charakter kosztu: pośredni, potrącalny w dacie poniesienia 

Organ zgodził się również z przedstawioną przez wnioskodawcę kwalifikacją wydatku w postaci WHT jako kosztu pośredniego, wskazując, że - skoro podatek u źródła nie jest możliwy do przypisania do konkretnego, zindywidualizowanego przychodu i służy całokształtowi działalności spółki oraz zachowaniu źródła przychodów - to zastosowanie znajduje w tym przypadku art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, zgodnie z którym koszt jest potrącalny w dacie poniesienia, tj. w dniu ujęcia w księgach rachunkowych na podstawie „innego dowodu” (art. 15 ust. 4e ustawy o CIT). 

Interpretacja wpisuje się w utrwaloną już linię interpretacyjną, zgodnie z którą uiszczony przez płatnika z własnych środków WHT może realnie obniżać podstawę opodatkowania w CIT. 

Źródło: interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 stycznia 2025 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.657.2025.1.JF