Wpływ instalacji budynkowych na określenie powierzchni użytkowej budynku.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: „ustawa o podatkach i opłatach lokalnych”) podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Jednocześnie, zgodnie z art. 4 ust. 2 ww. ustawy, powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.
Mając na uwadze wskazane przepisy, podatnik zwrócił się do właściwego organu podatkowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty uznając m.in., że błędnie zadeklarował całą powierzchnię parkingów, podczas gdy - z uwagi na to, że wjazd na parking i instalacje biegnące wzdłuż sufitu znajdują się na wysokości poniżej 2,20 m – powierzchnia użytkowa parkingu powinna być zaliczana do podstawy opodatkowania w 50%.
W toku postępowania nadpłatowego zarówno organ pierwszej instancji, jak i SKO w Poznaniu nie przychyliło się do stanowiska podatnika uznając, że dla ustalenia powierzchni lokalu nie mają znaczenia nie mające charakteru konstrukcyjnego podwieszane pod sufitem urządzenia (wiązki kabli, rury, ciągi wentylacyjne, sufity podwieszane itp.). Ponadto, zdaniem organów podatkowych, na wysokość kondygnacji w świetle nie ma też wpływu wysokość bram prowadzących do lokali tworzących kondygnację, gdyż wysokość ta nie stanowi odległości między podłogą a sufitem.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skardze podatnik wskazał, że za najniższy trwały element konstrukcyjny stropu powinien być uważany element, który nie ma przejściowego charakteru oraz łączy się konstrukcyjnie ze stropem, tj. ma charakter trwały i faktycznie oraz stale wpływa na wysokość pomieszczenia i możliwość jego wykorzystania. Takie obniżenia, zdaniem podatnika nie muszą pełnić funkcji oddzielenia poszczególnych kondygnacji budynku i przenoszenia na elementy wspierające (ściany, słupy) obciążenia i ciężaru własnego. Zdaniem skarżącej spółki, instalacje (elektryczna, teletechniczna, przeciwpożarowa, wentylacyjna, kanalizacyjna) stanowią nieodłączny element budynku bez którego nie może on funkcjonować, natomiast ich umiejscowienie wynika z projektu budynku i nie jest dowolne - nie mogą być one przeniesione w inne miejsce. Tym samym, ustalając wysokość kondygnacji w świetle nie można zatem pomijać obniżających wysokość stropu instalacji, ponieważ są one elementem budynku na trwałe umiejscowionym w konkretnym miejscu.
Wyrokiem z dnia 10 lutego 2026 r. o sygn. I SA/Po 700/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę podatnika. W opublikowanym uzasadnieniu pisemnym Sąd wskazał, że zamontowane w hali garażowej instalacje nie stanowią elementów konstrukcyjnych budynku tak jak ściany. Zamontowane instalacje (nawet w sytuacji zamontowania ich na stałe) nie przenoszą ciężaru stropów, dachu na fundamenty i zapewniają im stabilność. Zdaniem Sądu, ściany garażu muszą spełniać wymagania konstrukcyjne i przeciwpożarowe, ale już instalacje tam zamontowane muszą być jedynie do tych wymogów dostosowane. Tym samym, nawet elementy trwale wbudowane w strop, ale nie będące jego elementem konstrukcyjnym (czyli nie przenoszące obciążeń), nie są uwzględniane przy określaniu wysokości kondygnacji w świetle. Bezsprzecznie instalacje elektryczne, oświetleniowe, wodno-kanalizacyjne i wentylacyjne nie stanowią elementu konstrukcyjnego stropu, stanowiąc systemy zapewniające w budynkach komfort, bezpieczeństwo i higienę. Nie spełniają natomiast kryteriów zasadniczego kwalifikatora elementu konstrukcyjnego, tj. nie zapewniają stabilności budynku ani nie przenoszą obciążenia.
Sąd wskazał ponadto, że pozbawienie budynku instalacji nie ma znaczenia dla możliwości uznania obiektu za budynek. Instalacje nie są elementami obligatoryjnymi budynku (zdaniem Sądu tymi pozostają wyłącznie przegrody wydzielające przestrzeń, fundamenty, dach oraz trwałe związanie z gruntem), lecz elementami fakultatywnymi: wchodzą w jego skład, gdy dany budynek został w nie wyposażony. W ocenie Sądu, ustawodawca wskazując w art. 1a ust. 1 pkt ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, że budynek to obiekt „wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem” wskazał jedynie, że instalacje wewnątrz budynku zapewniające możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem nie stanowią odrębnego przedmiotu opodatkowania.
Powyższy wyrok, choć nieprawomocny wskazuje podatnikom, że instalacje trwale wbudowane w budynek i połączone ze stropem – nie mogą obniżyć wysokości pomieszczenia w świetle. Zdaniem organów podatkowych oraz Sądu wysokość pomieszczenia w świetle może zostać obniżona wyłącznie przez elementy konstrukcyjne budynku tj. takie, które zapewniają stabilności budynku lub przenoszą obciążenia.
