Zwolnienie nieruchomości lub ich części zajętych na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego
Zgodnie z art. 7 ust 1 pkt 14 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: ustawa o podatkach i opłatach lokalnych) z podatku od nieruchomości zwolnione są nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.
Mając na uwadze powyższy przepis, podatnik zakwestionował wysokość podatku od nieruchomości, która została ustalona przez organ podatkowy. Zdaniem podatnika posiadany przez niego budynek powinien skorzystać z przewidzianego w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwolnienia. Podatnik wskazywał przy tym, że powołany przepis nie wskazuje, że nieruchomość, która została zajęta przez organizację pożytku publicznego na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego powinna być zajęta wyłącznie na taką działalność. W konsekwencji, skoro przepisy ustawy takiego warunku nie wprowadzają to fakt, że budynek wykorzystywany jest również do innej, odpłatnej działalności nie powinien mieć żadnego znaczenia.
Organy podatkowe oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przyjęły jednak odmienną interpretację spornego przepisu. W ich ocenie, posiadany przez podatnika budynek nie spełnia przesłanek do zastosowania zwolnienia z art. 7 ust 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wprawdzie na terenie nieruchomości były prowadzone nieodpłatne zajęcia przez organizację pożytku publicznego, lecz udostępnianie budynku przez podatnika na rzecz organizacji następowało w wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej - odpłatnie. Organizacja pożytku publicznego prowadziła zatem działalność statutową w sposób nieodpłatny, ale sam podatnik już nie.
Co więcej, na terenie tej samej nieruchomości podatnik równolegle wykonywał czynności w ramach własnej działalności gospodarczej, polegającej na organizacji grupowych i indywidualnych zajęć nauki jazdy konnej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, pomimo braku użycia w treści przepisu słowa "wyłącznie", ratio legis zwolnienia z opodatkowania sprzeciwia się temu, żeby podlegały mu nieruchomości, które oprócz tego, że wykorzystywane są na cele działalności statutowej organizacji pożytku publicznego, zajęte są również na działalność gospodarczą.
W rezultacie podatnik złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 21 listopada 2025 r. o sygn. III FSK 996/24 nie podzielił argumentacji przedstawionej przez podatnika. W ocenie Sądu przewidziane w ustawie zwolnienie obejmuje co prawda nieruchomości niebędące własnością organizacji pożytku publicznego, a jedynie przez nie zajmowane, to jednak w przypadku, gdy w danym budynku będącym w posiadaniu organizacji pożytku publicznego wykonywane są dwa rodzaje działalności – nieodpłatna i odpłatna – nie ma podstaw do tego, aby budynek ten korzystał ze zwolnienia.
Tym samym, jeżeli nieruchomość lub jej część zajmowana jest przez organizację pożytku publicznego równocześnie na działalność odpłatną i działalność gospodarczą, przy jej opodatkowaniu zastosowanie znajdą stawki najwyższe. W ocenie Sądu podatnik nie może skorzystać z tego zwolnienia w przypadku najmniejszej chociażby formy komercyjnego wykorzystania nieruchomości.
